A Deo lux nostra.
Το ξέφωτο τού περίκλειστου μεγαλείου.
Εκεί όπου ο Θεός αποφάσισε να λάμψει η φύση χωρίς αυτόν.
Στον υπόγειο βράχο που σκεπάστηκε πλέον από τα Βουργουνδικά χώματα, άντρο και θυσιαστήριο των Δρυϊδών, το αίμα ποτίζει ακόμη τα ιερά φυτά τού Morey-St-Denis.
Clos de la Roche Grand Cru AOC, Morey-St-Denis, Côte-d’Or, Βουργουνδία, Γαλλία
Pinot Noir
Βαθύ ρουμπινί-γκρενά.
Baharat, και 7-spice effect στην πολύτροπη μύτη γεμίζει από αρώματα Λιβανέζικων υπαίθριων αγορών. Με κομψότητα που δεν επιδέχεται αντίλογο, ξερά ροδοπέταλα, μαύρα ώριμα κεράσια αλλά και blackberries, συνοδεύουν το απύθμενο βάθος τής μαγικής πιπεράτης και βοτανικής, εξωτικής σύνθεσης. Εντός, αντιδιαστέλλονται λαμπρά ερυθρά σημεία, με λιασμένες φράουλες και παστά cranberries και raspberries, όσο σιγά σιγά λεβάντινα ίχνη δίνουν την -πολύ ελαφρά- ιώδη χρωματική άποψη. Το μόλις τριμμένο μαυροπίπερο στα πρόθυρα τού γεύεσθαι, αχνοί γήϊνοι συνειρμοί άγριων μανιταριών και sous-bois, δεν καταφέρνουν να περάσουν επιτυχώς το κατώφλι, δείγμα τού σφρίγους του -ίσως λίγο Oolong στο παρασκήνιο, μα κι εκείνο άκρα ντροπαλό. Το τέλειο βαρέλι με τις σούπερ ντελικάτες νότες από σπάνια και ακριβά είδη σκούρου καφέ και σοκολάτας Ισημερινού, δεν έχει αντίπαλο. Ατελείωτη μύτη, την ώρα που εναγώνια προσπαθώ να εντοπίσω σημάδια κούρασης ή οξειδωτικού παραθύρου, με πλήρη αποτυχία.
Ευλογημένο από τα ξόρκια των Δρυϊδών, το -άχρι κεραίας νωπό- μπαχαράτο φρούτο κερνάει σκανδαλιστική γλύκα στον ουρανίσκο, δίνοντας απρόσκοπτα όλη την πολυτελή λεπτομέρειά του. Το κρασί είναι την ίδια ώρα εσωτερικό και παράλληλα εξωστρεφές και δοτικό, κρατώντας όμως μία μυστηριακή θεώρηση Ανατολίτικου εξωτισμού και ένα ιδιόμορφο wildness, δεν θέλω να χρησιμοποιήσω τον όρο αγριάδα γιατί μάλλον θα το ψέξει, αν και δεν είναι επουδενί λόγω μειωτικό χαρακτηριστικό. Απόλυτο αρχιτεκτονικά, γεωμερικά και αισθητηριακά, με εξίσωση που βγάζει μία σφαίρα, πιότερο ηδονής εδώ παρά κάτι που έχει να κάνει με ψυχρούς αριθμούς. Και μέσα σε όλο αυτό που προσπαθήθηκε πιό πριν να αποδώσει την υπέρτατη στρογγυλάδα του, κατοικοεδρεύουν τα βασικά δομικά στοιχεία του με θαυμαστή αρμονία: βλέποντας την φωτεινή οξύτητα που μισοκλείνει το μάτι στα υψηλά όρια να κορτάρει ιδανικά με την χυμώδη γλύκα τού πολφώδους, ζουμερού, ήπια γεμάτου -ή υπέρχειλα μέτριου- όγκου του, την ώρα που οι τανίνες παραδίδουν μαθήματα πολυμερισμού, περνώντας σατινένια σαν να μην υπάρχουν. Το ορυκτό δρά σαν εξέχων ανατασιακός παράγοντας, και αν κάτι ψιλοχαλάει την άμεμπτη εικόνα, είναι το αλκοόλ και τα θειώδη που ακούγονται. Στην ήσυχη, απαλή πλευρά, χωρίς νευρώδη διάθεση, δίνει την γαλήνια, Ζεν διάσταση τής σοβαρής Βουργουνδίας, που δεν χρειάζεται εκρηκτικά πράγματα για να πείσει για το μεγάλο ανάστημά της.
Μακρά, ορυκτή, κομψή, στυλάτη επίγευση υψηλών προδιαγραφών μιάς και δεν αφήνει τίποτα από όλη την οργανοληψία που να μην επαναπροβάλλει -μαζί με ίχνη χωνεμένης γλυκιάς βανίλιας που εξέλιπαν στον μέσο ουρανίσκο-, μεταξύ όλων όμως και τα θειώδη μαζί με το αλκοόλ. Πουθενά κούραση, πτώση, ή οξειδωτική διάθεση, όπως και σε όλη την διάρκεια. Ακόμα και η τριτογένεια, κινείται περισσότερο φαντασιακά παρά ρεαλιστικά.
Το μυθικών διαστάσεων όνομα τού Rousseau, περίβλεπτο μέλος τής Μεγάλης, απλησίαστης πεντάδας τής Βουργουνδίας τών Romanée-Conti, Roumier, Dujac, Mugnier, χωρίς να στέκεται στο ίδιο ύψος με τα απίστευτης ωραιότητας Grands Crus τού Gevrey-Chambertin που έχει έδρα, δίνει σε αυτό το κρασί την αύρα, το στίγμα, αλλά και το πανύψηλο τιμολόγιό του.
Όποιος είχε την τύχη να δοκιμάσει κάτι από τον αιθερισμό που αποδίδουν τα κρασιά τού Ponsot, τού Hubert Lignier, και φυσικά τού Dujac, από αυτό το κομμάτι Θείας γης, θα μπορούσε να συμφωνήσει.
Παρόλο το ριγώδες pedigree του, δεν είναι καθόλου επιλεκτικό για υψιπετείς εξτραβαγκάντσες, τα πάει πολύ καλά με κιμαδένιες δημιουργίες, ψητό αρνί και κατσίκι, χοιρινό ψητό ή στην γάστρα με λαχανικά και ντοματένια σάλτσα, βοδινό κατσαρόλας με παχιά gravy sauce, μοσχαρίσιες κοπές. Ίσως έκανε μία παρασπονδία για το αγαπημένο του φιλέτο πάπιας.
