Παραχώρηση ενός ανεκτού αρωματικού μεριδίου.
Το Βιδιανό από την Μεσσαρά, που είδε τον εαυτό του να εισβάλλεται θεμιτά από έναν συντοπίτη.
Μέρος των πρακτικών ή και της μόδας, που θέλουν το Βιδιανό να πλαισιώνεται κι’από άλλες ποικιλίες, το Μοσχάτο Σπίνας έγινε αίφνης μία έτερη οργανοληπτική μονάδα εντός του ίδιου εμφιαλωτικού πεδίου.
Ίσως, παρ’όλ’αυτά, θα έπρεπε να εξαντληθεί πιό σχολαστικά η εμβάθυνση στη ίδια την πολύκροτη ποικιλία από το οινοποιείο, προτού να προβεί σε συνδυαστική επενέργεια με ένα άλλο σταφύλι.
Οίνος Λευκός Ποικιλιακός Ξηρός, Κουνάβοι Ηρακλείου, Κρήτη
Βιδιανό 60%, Μοσχάτο Σπίνας 40%
Μέτριο λεμονί.
Μεστή αρωματική προσέγγιση στην μύτη, που γεμίζει με άνθη λεμονιάς και lime, γιά να εμβαθύνει σε γιασεμί και μακρινή υποψία ρόδου. Το αρκετά σπιρτόζικα μπαχαρένιο, και με κολιαντρότριμμα και καρδάμωμο, κέντρο της πρόσληψης, δίνει λευκόσαρκα με βοτανικούς τόνους, που ακολουθείται από αδύναμη νύξη πυρηνόκαρπων φρούτων.
Άτονα σχετικά τα πράγματα στον ουρανίσκο, με την μη ικανή ένταση να μην οδηγεί σε πλήρη ταυτοποίηση των αρωμάτων στον κάπως λιπαρό, μέτριο όγκο. Το αποτέλεσμα είναι συμπίλημα και όχι επαρκής επιμερισμός των ανθικών, μπαχαρένιων και βοτανικών θεμάτων, που με την μέτρια οξύτητα μετατοπίζει ελαφρά προς μιά ισχνή εσπεριδοειδή εκφορά, το κατά τα άλλα επικρατόν λευκόσαρκο φρούτο.
Μέτρια, μπαχαράτη και ανθική επίγευση με ξύσμα λεμονιού και σαφείς βοτανικές στίξεις, δυσδιάκριτα ορυκτή και με λίγο παραπάνω αισθητό το θειώδες.
Στέκεται και μόνο του σαν απεριτίφ, θα κάτσει καλά με μυδοπίλαφο με μπόλικο άνηθο και καραβάνα με αχνιστά όστρακα και μυριστικά βότανα, μαραθόπιτες και αρωματικές χορτόπιτες, πράσινες σαλάτες.
