Πνεύμων.
Αήρ αιώνων διελαύνων.
Στο μικρό αμπελάκι με τα παλιά χώματα.
Στα ρείθρα τής Αρχαίας Νεμέας που ζουν με το αίμα του Ηρακλέους.
ΠΟΠ Νεμέα, Αρχαία Μαντίνεια Αρκαδίας, Πελοπόννησος
Αγιωργίτικο
Λίγο πριν το βαθύ ρουμπινί με απειροελάχιστη διαπερατότητα, έχοντας ήπια γκρενά διανομή, ενσωματωμένη.
Ώριμη, πολυεπίπεδα ποιοτική μύτη με εξελιγμένα βαλσάμικα στοιχεία, το αλκοόλ και το νοτισμένο ξύλο βγαίνουν αρκετά μπροστά. Κεράσια σκουρόχρωμα αλλά και κόκκινα, βύσσινα και δαμάσκηνα, σε όλες τίς διαβαθμίσεις τού κύκλου ζωής τους. Ξερό pot-pourri μαζί με νωπά μελανά και ερυθρά άνθη, υψηλή τονικότητα για τον βοτανικό συνειρμό που αναφέρεται με πολύπλοκο bouquet garni μυριστικών φυτών. Χαμηλή ζωϊκότητα με βρασμένο μοσχαρίσιο ζωμό αλλά και επεξεργασμένο δέρμα. Αρκετό πιπέρι, γλυκά μπαχάρια, κουβερτούρα και dark roasted espresso. Sous bois, υγρό μαυρόχωμα και ξερά άγρια μανιτάρια, ταμπάκο, μαύρο τσάϊ και ωριμασμένα τεϊόφυλλα, μαύρο ορυκτό και λιγνιτικές υποδοχές, σε ένα βαθύ μπουκέτο σαγήνης, που θα μπορούσε να συγχύσει προς εκτίμηση ενός Claret 15-20 ετών.
Μουλωχτό, ύπουλο, δίνει κατά κύματα την ομορφιά του στον ουρανίσκο μη θέλοντας να τεντώσει την κατάσταση. Γεμάτο εσωτερικότητα, δεν αναλώνεται σε πυροτεχνηματικές δηλώσεις αλλά αφήνει να καταλυθεί και να αλωθεί το θυμικό τού δοκιμαστή αργά, διαβρωτικά.
Σπουδαίο ζύγισμα στον μέτριο όγκο, περίφημη πολυπλοκότητα και η ενέργεια έρχεται έσωθεν χωρίς τριγμούς, αλλά με συνέπεια, σίγουρη και με αυτοπεποίθηση. Ώριμο και συγκρατημένα ή μάλλον συγκροτημένα εξελιγμένο, αλλά παράλληλα και φρέσκο, με την υψηλή οξύτητα να δείχνει τακτ καθώς παραθέτει τα εξαιρετικά νούμερα τού 3,46 pH και 5,92 g/lt ολικής, μεταφρασμένα αισθητηριακά σε βύσσινο και κοκκινάδα. Ο γήϊνος, βοτανικός και τσαγένιος χαρακτήρας του, κομπλιμεντάρει απόλυτα το βαθύ, νόστιμο φρούτο, ορυκτές αναλαμπές τού δίνουν κι άλλη ελφράδα και αναβίβαση, την ώρα που είναι φαντασικά λείο και πλευστό ένεκα τής σατινώδους φαινολικής υφής, εξομαλυμένο και απαλλαγμένο από κάθε γωνία. Η απόκρυψη τού σοβαρού ύψους των συμπαγών τανινών, είναι επίτευγμά του.
Πολυπράγμων επίγευση, με όλα τα καλούδια και τα όλα της, σε σχεδόν μακρύ μήκος. Ορυκτή και ανάλαφρη, με γήϊνους, βοτανικούς και τσαγένιους χαρακτήρες, και το γλυκόξινο φρούτο πάντα χωρίς να παραμερίζεται, η ανήσυχη οξύτητα δίνει και λίγο σαγκουΐνι, όπως έκανε και με συγκάλυψη στον μέσο ουρανίσκο.
Η τρέχουσα χρονιά, και έχει δρόμο ακόμα παρόλο το εξαιρετικό σημείο εξέλιξής του.
Θα λάτρευα να το δω με ριζότο με καστανό arborio και ξερά porcini με ψητή παντσέτα μαύρου χοίρου, ή μία tagliata από Red Devon κατευθείαν μελανόχρωμο από θάλαμο βαθιάς ωρίμανσης, με κομμάτια καλοκαιρινής τρούφας, έξτρα παρθένο και muntok, ένα ribeye από την ξανθή ράτσα τού Ταξιάρχη μελωμένο στο τηγάνι με μορχέλες. Αλλά για να μην νομίζετε ότι είναι μόνο για τέτοια, κάντε φασόλια φούρνου με κοκκινιστή σκορδάτη σάλτσα και καπνιστά λουκάνικα, με πράσινες και κόκκινες πιπεριές και μείγμα Shashlik.
