Σε αναζήτηση θέσης στον ήλιο.
Με τα εγγενή χαρακτηριστικά του Κυπριακού αμπελώνα να βγάζουν μάτι ως προς τις σπάνιες ποιότητές τους, και τα μη εύκολο να απαντηθούν αλλού τοπογεωγραφικά πλεονεκτήματα, να τοποθετούνται αναμφισβήτητα στις πρώτες θέσεις της Ευρωπαϊκής επικράτειας, τα πράγματα θα μπορούσαν να είναι διαφορετικά.
Γιατί το πακέτο, αμπελοοινικής ιστορίας που χάνεται στην αρχή του χρόνου, συνιστώντας ένα πολύ ενδιαφέρον storytelling [αν αναλογιστούμε το εσχάτως ισχυρό ρεύμα που έχει αποκτήσει η Γεωργία βασιζόμενη στην πεποίθηση -αναληθή ή όχι- πως πρόκειται γιά την κοιτίδα (sic) της αμπέλου], μαζί με έναν πιό σύγχρονο μύθο που θα μπορούσε να καλλιεργηθεί, αυτόν των ορεινών, πάνω από τα 1000 μ. υψόμετρο αμπελοτοπιών, όπου ανήκει στην πρώτη τριάδα υψομετρικής κατάταξης, είναι πολύ καλό γιά να αφεθεί στην τύχη του.
Εάν δε, προσκομιστεί και το στοιχείο του μοναδικού γηγενούς ποικιλιακού πλούτου, το ζύγι πέφτει βαρύ.
Εξωστρέφεια, πλάνο, και συλλογικότητα στην εφαρμογή του, θα ήταν απαραίτητα όμως γιά να ευοδωθούν πράγματα.
ΠΓΕ Πάφος, Πάφος, Κύπρος
Πρωμάρα
Ανοιχτό προς μέτριο λεμονί.
Μύτη οινολογικού, ή μάλλον καλύτερα αμπελουργικού σφάλματος, σε τρίτη συναπτή φιάλη, θυμίζοντας σταφύλια μη επαρκούς σκίασης, με καμμένα αρώματα. Απορρίπτεται σαν θεωρία. Φυσική εκφορά των πρωτογενών χαρακτηριστικών της ποικιλίας.
Εμφατική, ιδιοσυγκρασιακή μύτη, πληθωρικά μπαχαρώδης, με τα κίτρινα, διεισδυτικά spicy βότανα και μπαχάρια, να δημιουργούν κλοιό προτάσσοντας την ιδιαιτερότητά τους πάνω από το φρούτο. Κακουλέ, μαχλέπι, κολιαντρόσποροι, τζίντζερ και καρδάμωμο, μαζί με νιτρική οσμή, δημιουργούν ισχυρό προπέτασμα γύρω από το κίτρινο λευκόσαρκο φρούτο και αχλάδι, μαζί με τα άνθη λεμονιάς και σαμπούκο, με υποψία lime.
Εντυπωσιακή αποφόρτιση στο στόμα, όπου το κρασί μιλάει γιά κάτι λεπτό, γάργαρο, ενεργητικό και σαφώς πιό ανάλαφρο.
Σοβαρή ισορροπία από το το χαμηλό 11,5% αλκοόλ στο μέτριο, ίσως και λίγο παραπάνω, λιπαρό όμως σώμα, λεπτόγραμμη, υπόγεια, ορεινή οξύτητα, και τα λεμονάτα, γκρέηπφρουτ, lime και ανθικά αρώματα, συνευρίσκονται με το ξινόμηλο, το άγουρο ροδάκινο και το αχλάδι. Το spicy μπαχαρένια στοιχείο προοδευτικά παίρνει κεφάλι, και όλα βρίσκονται υπό την πλήρη επίδραση του ασβεστολιθικού ορυκτού, με τα τελευταία στοιχεία να είναι ακόμη πιό εμφανή, με λίγο θειώδες παραπάνω, στην μακρά επίγευση με τα φαινολικά σημάδια της κρυοεκχύλισης.
Ψάρια και θαλασσινά με λεμονάτες σως βουτύρου, κοτόπουλο με τζίντζερ και κολιαντρόσπορους, χορτοφαγική μαγειρίτσα με μανιτάρια, χοιρινή τηγανιά με βούτυρο φασκόμηλου.
