Πολλά Νερά, στρυφνά ρέματα.
Η Ημαθιώτικη τοποθεσία στοιχειοθετεί το όνομά της.
Και η παραδοσιακή μέθοδος έκανε μία στάση στον ενιαίο αμπελώνα των 140 στρεμμάτων.
Ο επαΐων του ροζέ αφρώδους αισθησιασμού, Ξινόμαυρο, στα χέρια ενός αποφοίτου τού Geisenheim -πανεπιστημίου που ειδικεύεται στα αφρώδη-, σε μία τίμια προσπάθεια αιτιολόγησης των τίτλων τους.
Ποικιλιακός Οίνος Ροζέ Αφρώδης, Πολλά Νερά Ημαθίας, Μακεδονία
Ξινόμαυρο
Πολύ άτονος αφρισμός, και αν και καλού -μικρού- μεγέθους οι φυσαλίδες, δεν διαρκούν παρά ελάχιστα στα αραιά κορδόνια. Σχεδόν βαθύ πορτοκαλί, με την κυρίαρχη ανταύγεια να φέρνει σε κάτι ανάμεσα σε χάλκινο και εκείνο το χρώμα τής σκουριάς.
Υπέροχη μύτη που πραγματεύεται άκρως επιτυχώς την εντύπωση των γινωμένων πολύ, ροδόχρωμων και πορτοκαλόχρωμων εσπεριδοειδών, στούς ίδιους τόνους κυμαίνονται και οι ανθικές νύξεις, σε μιά γερασμένη βερσιόν τους. Μία νότα από άγουρα κόκκινα φρούτα τού δάσους, την ώρα που ο έντονος φαντασιακός προσιδιασμός τής ηδύτητας, εμφανίζεται με γλυκά τού κουταλιού, ντοματάκι, κίτρινης κολοκύθας, ακόμα και γλυκού τού κουταλιού καρπουζάκι. Λικέρ κούμ-κουάτ. Κομψή στον περιρρέοντα μπαχαρώδη ορίζοντά της, βοτανικά ίχνη περιλαμβάνονται σε χαμηλό κατώφλι, ενώ σε έναν ψευδή γήϊνο υπαινιγμό, νοτισμένο κεραμίδι και υγρή σκουριά, επιτείνουν την σοβαρή πολυπλοκότητά της, ακόμη και ξερά μανιτάρια επιστρατεύονται. Κατώτατη αυτολυτική ανάγνωση μαγιάς, πιό πολύ βυνοποιημένο κριθάρι ίσως.
Αυτό που σώζει εν γένει το κρασί, είναι η πηγαία, βαθιά, αυθόρμητη, εύγευστη στα όρια τού εθισμού, υπεροχή τού φρούτου του. Ώριμα στο τέλος τού κύκλου τους, σχεδόν ζαρωμένα και σαφρακιασμένα, τα κούμ-κουάτ, τα μανταρίνια και τα πορτοκάλια, μαζί με τίς λοιπές δημοκρατικές δυνάμεις που καταγράφησαν οσφρητικώς, προσφέρουν το γηραιό ζουμί με συμπυκνωμένη θαρρείς την ζάχαρή του. Γιατί υπάρχουν αρκετοί επιμέρους παράγοντες που επιβουλεύονται την κατάσταση, στον για λίγο άνω τού μετρίου, ελαφρά λιπαρό όγκο: η ισσορροπία δεν βρίσκεται σε ιδεατά επίπεδα, και η διελκυστίνδα ξινού-γλυκού, στο παρατσάφ δεν βγάζει νικητή την πληθωρική γλύκα. Η πενιχρή διατύπωση τού διοξειδίου, αφενός δεν συμμετέχει ενεργά σε κάποια ανατασιακή διαδικασία, αφετέρου δεν το κάνει να θυμίζει και πολύ αφρώδες. Υπάρχει μία μεταλλική -να μην συγχέεται με την ορολογία τού ορυκτού- αίσθηση σκουριάς, που ναι μεν δεν είναι αρκετή να καταχωρηθεί ως faulty, αλλά σίγουρα δεν δίνει και την καλύτερη έξωθεν μαρτυρία. Το τανικό grip είναι ιδιαζόντως διακριτό, βγαίνοντας έξω από το κάδρο. Η οξύτητα εκλαμβάνεται ώς μέτρια -όποια κι αν είναι τα νούμερά της-, κάτι όχι ιδιαίτερα τιμητικό για αφρώδες -ίσως η ορυκτή παράμετρος να είναι πιό επιδραστική. Παρ’όλ’αυτά, η νοστιμά είναι Φ-Α-Ν-Τ-Α-Σ-Τ-Ι-Κ-Η.
Πολύ καλή, σχεδόν μακρά επίγευση, όπου η ορυκτή διάσταση επιλαμβάνεται, όχι όμως αρκετά για να αποσοβήσει το τανικό γράπωμα. Πολύ φορτσάτα πικάντικη εδώ, με έντονο συνειρμό πιπεράτων μπαχαριών και βοτάνων, τα ξύσματα από φρέσκα κίτρινα και πορτοκαλί εσπεριδοειδή, τής δίνουν ζωντάνια μέσα στην περιρρέουσα γλύκα. Η μεταλλική αίσθηση τής σκουριάς παραμένει, το θειώδες ακούγεται, ελαφρά και το αλκοόλ.
Χοιρινό καρέ με ντοματίνια και σάλτσα πορτοκαλιού, αρνάκι με βερύκοκκα, ριζότο κολοκύθας. Φραγκόκοτα με chutney πιπεριάς Φλωρίνης, σολομός με ροζ πιπέρι, ξύσμα μανταρινιού και μελισσόχορτο, παλαμίδα πλακί, μπαρμπούνι σαβόρε.
Καπνιστό cheddar ωρίμανσης, mimolette.
