Ένα πυρωμένο λαούτο.
Ο Πεντοζάλης μέσα μας τρανός.
Σείουν τα αντρειωμένα βήματα του χορευτή γαίες πονεμένες.
Νταλκάς αβάσταχτος το αρχαίο Μινωΐτικο μοιρολόϊ, το υπόρχημα των Τιτάνων στα κρουόμενα στιβάνια, γεννά δραματουργία ανείπωτη.
ΠΓΕ Κρήτη, Αλάγνι Ηρακλείου, Κρήτη
Βηλάνα
Βαθύ λεμονί.
Ακρογωνιαίος, απίστευτος ορυκτός παλμός στην μύτη, το κρασί μυρηκάζει καπνισμένα πετρώματα και απαυγάζει μέσα από αυτά λανολίνη, το πλεγμένο βρεγμένο τραγόμαλλο μας εθίζει γλυκά. Η μέγιστη ζωτικότητα του πυρήνα μπαλαντζάρει το ωστικό ορυκτό κύμα προτάσσοντας πικάντικα εσπεριδοειδή, κίτρινα φρούτα, ωχρά ώριμα λουλούδια και καυτερά πράσινα chili, το περιτύλιγμα του βαρελιού αγκαλιάζει κομψά, πιπεράτα, στον ίδιο ρυθμό ακολουθούν τα μπαχάρια και τα βότανα επεκτείνοντας την πικάντικη αίσθηση.
Η δοξαριά θανατώνει στο στόμα, το πνεύμα του ανασταίνει με κοντυλιές κοφτές. Από μέσα του, όρυγμα ορυκτό με βαθιά Κρητική ψυχή, χαράζει μαντινάδες να βγαίνουν Δωρικά αρχαία αίματα. Αβάσταχτη, φρενήρης οξύτητα αφαλοκόβει οργισμένα, το Κρητικό Δαμασκηνό κοπίδι εκδορέας της ψυχής, γιά να ματαγεννήσει ζωή εσπεριδοειδή και καυτερή, αναβράζουσα μέσα στους καρπούς, τον δε όγκο του κρασιού πιλατεύει γιά να είναι μικρότερος -στα ψέματα- από γεμάτος, τραχύς, αμόνι σκληρό. Βασιλικότερα θαρρείς, τα λεμονάτα ζουμιά υπάγουν ξωπίσω τους να μείνουν υποδεέστερα, ό,τι άλλο μπορεί να έχει κιτρινωπή φρουτένια και τροπική αντήχηση, τα διατάζει να μείνουν σφαλισμένα, υπαγόρευση φοβερή.
Μακρά, φαινολική, μακρόσυρτα ορυκτή επίγευση, τόσο καυτερή από την πικάντικη ανάσα της στα μπαχάρια και στα βότανα, που λες και σπινθηρίζει μανιασμένα.
Κάνει τα περισσότερα Ασσύρτικα να σκούζουν σαν κουταβάκια η μεγάλη Βηλάνα, η αυτού του πονήματος, αυτής της φιλοσοφίας, διεργασίας, εστιασμένης καλλιέργειας, Βηλάνα, μιά παγκόσμια κλάση που κάνει πολλά Chablis να ντρέπονται να λέγονται ορυκτά και κοφτερά.
Σχεδόν η τρέχουσα χρονιά, αφού εκείνη του 2022 μπορεί να μην έχει αφιχθεί ακόμα στα ράφια.
Τρίτη μέρα ανοιχτό και κόβει σαν γυαλί, αγάντα.
Μόνο το λουκάνικο Iberico από Pata Negra σε καυτερό στυλ chorizo, του Μανώλη από την Παλιά Αθήνα, μπορεί να μερώσει την οργή του και να σταθεί δίπλα του, με την ντιρεκτίβα να βρείτε ό,τι πιό ντερτιλίδικο υπάρχει σε αλλαντικό, αρχίζοντας -γιά φαντάσου!- από τον παστουρμά καμήλας του Sarry και πηγαίνοντας ακόμα μακρύτερα. Κι ύστερα υπάρχει το γαμοπίλαφο με γίδα βραστή, ο ξινόχοντρος με ξύσμα λεμονιού, μαραθόριζα με αρνίσια σπάλα, ο χοιρινός σιδηρόδρομος με πουρέ ξινόμηλο, ginger και Jalapeños. Γιά τους πιό ήρεμους τύπους, αφήνω τα linguine alle vongole, τα ωμά όστρακα, τα θαλασσινά και τα ψητά μεγάλα ψάρια στην καρβουνιά.
