Το κρασί ως αλληγορία.
Ο οίνος σαν διάμεσος των συμπαντικών ροών.
Η συντόμευση, σύντμηση, απαλοιφή πραγμάτων.
Ο τρόπος.
Ο τρόπος πάνω από εδαφολογικές συστάσεις, τοπογεωγραφίες, κλιματολογικές επιρροές.
Η κατάργηση του περιβόητου terroir, το αδιάφορο προσπέρασμα των γενετικών χαρακτηριστικών της ποικιλίας, το Pinot Noir που δεν είναι Pinot Noir.
Και ο άνθρωπος.
Ο άνθρωπος, που ορίζει τον τρόπο.
Valle Marga Marga, Quilpué, Χιλή
Pinot Noir
Σχεδόν βαθύ ρουμπινί.
Μεγαλειώδης ιδιοσυγκρασία στην μύτη, που επιτίθεται με διατρητική καμφορένια οσμή καθώς και φαρμακευτικών, με βοτανικό πλαγιοκόπημα από φασκόμηλο, φρέσκο δενδρολίβανο και ευκάλυπτο.
Η πηγή όμως δονείται.
Χωρίς παρακαμπτήριο, ο σιδηρούχος πυρήνας δίνει άμεμπτο κεράσι και μαύρο δαμάσκηνο, ενώ αίμα και δερματικές στίξεις συνωστίζονται με γλυκά και άγρια μπαχάρια.
Η τριζάτη οξύτητα οδηγεί σε καλή συγκεντρωτική ένταση στον ουρανίσκο, όπου το sour στοιχείο μεταλλάσσει την κερασένια πρόσληψη σε βύσσινο, έχοντας σε άθικτη, πλην γλυκόξινη κι’εδώ φόρμα το δαμάσκηνο.
Η περιφερειακή δράση των αναγωγικών και λοιπών kinky δυνάμεων, κάνει τον πυρήνα πιό ζωτικά φρουτώδη στο μέτριο προς γεμάτο σαρκώδες σώμα που δέχεται έντεχνες αλδεϋδικές συρραφές, ενώ οι τανίνες έκτακτες, ζουμερές, πολφώδεις και νόστιμες, δένουν με τον μπαχαράτο κορμό όμορφα.
Πάνω από μέτρια μπαχαρένια επίγευση, σημαντικά γλυκόξινη, με βοτανικά και φαρμακευτικά στοιχεία και με αλκοολική τάση, καταστά ευκρινή την ασαφή οξειδωτική αναζήτηση του μέσου ουρανίσκου, με την αντίληψη ξερών χόρτων.
Δύσκολο, αρτιστικό κρασί, σίγουρα όχι γιά τους by-the-book πουρίστες της ακριβούς οργανοληψίας της κάθε ποικιλίας.
Αρνίσιο τυλιχτό ρολό με ξερά ψίχουλα και φρέσκα μυριστικά βότανα, χοιρινό με φασκόμηλο, porchetta με μέντα, δενδρολίβανο και καπνιστό μπέϊκον, απάκι με βούτυρο φασκόμηλου stinky τυριά.
