Από κείνα που λάμπουν εντός.
Και από κείνα που πρέπει να ξυθεί το ζαγρέ, άχαρο περίβλημα, το ιμάτιο που τα κρατά στη σκιά, γιά να φανεί τι υπάρχει μέσα.
Στην Επτανησιακή συνομοταξία των λιπαρών, ιδιαίτερων και κάπως βαριών σταφυλιών, το Ζακυνθινό κατέχει εξέχουσα θέση, αλλά και επενδεδυμένη με έναν μανδύα αοριστίας, μιάς και τα οινοποιημένα δείγματά του είναι ελάχιστα.
ΠΓΕ Πλαγιές Αίνου, Θηράμονα, Κεφαλονιά, Επτάνησα
Ζακυνθινό
Μέτριο χρυσαφί.
Πληθωρική, λιπαρή μύτη γερασμένων λουλουδιών, ώριμων κίτρινων φρούτων και πικάντικων ωχρών μπαχαρικών, ενώ η ανακίνηση σκουραίνει αισθητηριακά την κυρίως πρόσληψη γιά να αναδυθεί μέλι πορτοκαλιάς και αποξηραμένο ροδάκινο.
Πιό νεανική συμπεριφορά στο γεμάτο στόμα, η εξαιρετικής στόφας ενεργητικότατη οξύτητα, αναλαμβάνει να αποχρωματίσει τον σκούρο πυρήνα, κάνοντας το φρούτο πιό ζωτικό, όπου στην λευκόσαρκη ανθική εκφορά, υπεισέρχεται ο εσπεριδοειδής, κιτρώδης παράγων, γιά να το κάνει πιό παιχνιδιάρικο.
Λευκά πικάντικα μπαχάρια έχουν συνέχεια και εδώ, ενώ από τον μέσο ουρανίσκο και μετά, εντεταμένο ασβεστολιθικό ορυκτό αποφορτίζει περαιτέρω, παραμένοντας ωστόσο ένα στιβαρό, λιπαρό λευκό.
Πολύ καλή επίγευση, σοβαρά ορυκτή και μπαχαρένια, με αρκετό φαινολικό δυναμικό και bitter βοτανική θελκτική πίκρα.
Ανθεκτικός παίκτης στο τραπέζι.
Λιπαρά ψάρια με λευκές κρεμώδεις σάλτσες, κοτόπουλο με βερύκοκκο, ψαρονεφράκια αλά κρεμ με μανιτάρια, σουφλέ τυριών, τρίχρωμη τερίνα λαχανικών, γνήσια καρμπονάρα.
