Ένας παραγκωνισμός με πολλαπλές αναγνώσεις.
Και ας μην εμμείνουμε στο διεθνές στάτους του Λίγηρα και της Νέας Ζηλανδίας -όπου σε αυτές τις περιπτώσεις πρέπει συνήθως να σκάσεις αρκετά τάληρα γιά να ακουμπήσεις την απόλαυση-.
Το Sauvignon Blanc ποτέ δεν άγγιξε την αποδοχή του Chardonnay ας πούμε, και τα υψηλής αναγνωρισιμότητας δείγματά του, πάντα ήταν αντιστρόφως ανάλογα με τον τεράστιο παγκόσμιο όγκο φυτέψεών του.
Κάτι που αποτυπώνεται και στην Ελληνική πραγματικότητα, που δεν προσπάθησε ικανοποιητικά ή και δεν κατάφερε, μονοποικιλιακά τουλάχιστον, να αντιπαραθέσει κάτι εφάμιλλο σαν κρασί κύρους με τα αντίστοιχα ντόπια Chardonnay που δοκίμασαν να ψηλαφήσουν τα διεθνή μεγέθη, παρά μόνο έμεινε στο μπλεντάρισμά του.
Κάποιες φορές, δεν είναι δύσκολο να καταλάβει κανείς γιατί.
ΠΓΕ Παγγαίο, Μυρτόφυτο Καβάλας, Μακεδονία
Sauvignon Blanc
Βαθύ λεμονί με χρυσαφιές ανταύγειες.
Σχετικά ώριμη μύτη, με ανθικά λευκόσαρκα και κίτρινα φρούτα, με μία μικρή passion fruit διαφυγή να κοντρολάρει το γρασιδένιο, φυτικό φόντο από το να γίνει επιδραστικό, ενώ λευκά μπαχάρια την κάνουν παιχνιδιάρικη, και ξύσμα κίτρου της δίνει ζωτικότητα. Υπάρχει μιά ψιλή βολβώδης αναγωγική νότα που της χαρίζει πολυπλοκότητα.
Ομοίως ώριμο και στο στόμα, όχι όμως και στην ίδια ενδιαφέρουσα συχνότητα της μύτης.
Απαλά γεμάτο, λιπαρό, αλλά άνευρο, με το ώριμο κίτρινο ανθικό φρούτο, να μην έχει την απαιτούμενη ένταση αλλά και να μην τονίζεται από όξινο περιβάλλον, ενώ χαμηλές πτήσεις κάνουν φυτικά και μπαχαρένια περάσματα, με σχεδόν προσπεράσιμο το ορυκτό στοιχείο.
Κάτω από μέτρια επίγευση, απειροελάχιστα ορυκτή, με ώριμα φυτικά και βολβώδη στοιχεία, πολύ ελαφρά φαινολική και με λίγο πιό διακριτό το θειώδες.
Γιά την ετικέτα, τα έχουμε ξαναπεί.
Θαλασσινά και ψάρια ήπιας έντασης, κοτόπουλο, μακαρονάδα aglio e olio, κολοκυθοκεφτέδες και μαϊντανοκεφτέδες, μυδοπίλαφο.
