Το ψήλωμα του παρία.
Τα σιρίτια στον ώμο του τριμμένου αμπέχονου.
Η αναβάθμιση ενός πρώην συνειδησιακού ουραγού, στο μπροστινό μέρος της σκέψης.
Η ρετσίνα με το θράσος του πρωτάρη, μοστράρει λαϊκή μαγκιά με άγνοια κινδύνου, στα ελιτίστικα αφρώδη σαλόνια.
Ας αρχίσουν οι χοροί.
Οίνος Αφρώδης Λευκός Ξηρός, Κορωπί Αττικής, Στερεά Ελλάδα
Σαββατιανό
Βαθύ λεμονί.
Σύντομος σχετικά αφρισμός όχι ιδιαίτερα μικρών φυσαλιδών.
Ρετσίνα με τα μπούνια στην μύτη, χωρίς να χαλάει καθόλου αυτό.
Πεύκο, δενδρολίβανο, σχοινόπρασο, μαστίχα, με γενικότερη ρητινώδη διάθεση, λανσάρονται αρκετά δυναμικά δίπλα στα μπαχαράτα αρώματα από τζίντζερ, γιά να επικαλύψουν ευκταία τον ανθικό πυρήνα γινωμένων εσπεριδοειδών και κίτρινων φρούτων.
Αρκετά ενεργητικό στο στόμα, με την αναγκαστική πρωιμότητα του τρύγου να πριμοδοτεί με χαρακτηριστική οξύτητα το κρασί, όπου με την επιπρόσθετη αίσθηση του διοξειδίου από την παραδοσιακή μέθοδο, το κάνει ζωηρότατο μέσα στο έντονα βοτανικό και ρητινικό φάσκιωμα του ανθικού λευκόσαρκου μπαχαρένιου, μαστιχάτου φρούτου, με την διατρητική ασβεστολιθική ορυκτή διεμβολή να αποφορτίζει τα ζυμώδη στοιχεία στον λιπαρό μέτριο και πλέον όγκο, επαναπροσδιορίζοντας γενικώς και ειδικώς τον όρο της ρετσίνας.
Εντυπωσιακή ορυκτή επίγευση, μπαχαράτη, ελαφρά φαινολική, με έντονο βοτανικό και ρητινώδες προκάλυμμα, αλλά και με τα δύο είδη διοξειδίου να συντάσσονται εις μακρόν και ελαφρώς καυστικά.
Τεράστια αβάντα στο τραπέζι, γιά ένα καθαρά κρασί φαγητού, που μάλλον θα το εκνεύριζε η απλοϊκότητα του απεριτίφ.
Πάει με τα πάντα σχεδόν, από τηγανητά μεζεδάκια, θαλασσινά, ψάρια, σαχανάκια ψαριών και θαλασσινών, μέχρι πιό συνεκτική πρωτεΐνη πουλερικών και λευκών κρεάτων, αν υπάρχει βοτανική λευκή σάλτσα γιά να κάνει την δουλειά.
