Ακροκέραμον.
Ανθέμιον παντοτινό άνωθεν της κιονοστοιχίας, κορωνίς στιλπνή κάλλιστος.
Ρίγος στο Αέτωμα, Ιωνικός αισθαντισμός, Δωρική αταραξία δονούν το οικοδόμημα, Βυζάντειος ιερουργία στον μοναστικό θόλο.
Λημνιό, πέρατον της ζωής, αθάνατο νερό της αρχαιότητας.
Οίνος Ερυθρός Ξηρός Επιτραπέζιος, Άγιον Όρος, Άθως, Χαλκιδική, Μακεδονία
Λημνιό
Ανοιχτό προς μέτριο γκρενά με κεχριμπαρί και κεραμιδί αποχρώσεις.
Εκπερισσώς αποτάσσεται τον οξειδωτισμό στην μύτη, παρότι εμφανώς έχει τρωθεί αναπανόρθωτα, πλην όμως με αισθησιακή ευγένεια.
Μέγιστη πολυπλοκότητα γαρνιρισμένη με γήινους τόνους τριμμένου κεραμιδιού, χωμάτινες και μανιταρένιες αιχμές να σιμώνουν το μαγειρεμένο δαμάσκηνο. Γλυκά μπαχάρια, άδηλη βοτανική φόρμα και αποξηραμένα ίχνη ανθικών ικμάδων.
Αλλοιωμένη τελειότητα στον ουρανίσκο, επιβαίνει σε οξειδωτικό αιθερισμό:
Απαγορεύω στο γνωστικό μου σύμπαν την χρησιμοποίηση του όρου, η αρτιότητα, πολυπλοκότητα και ηδονή, υπέρτερες του οξειδωτικού μιάσματος.
Ατμική βοτανική συνδρομή με μεγάλη επίδραση στον έμπλεο ισορροπίας μέτριο όγκο, όπου το μπαχαρένιο φρούτο έχει παλμό και σχεδόν νεανίζουσα πνοή μέσα στην μαγειρεμένη διάσταση, σε πολύ νόστιμη γλυκόξινη δαμασκηνένια εκφορά. Έργο της ικανότατης ακόμα οξύτητας, που συσσωματώνει και τον εμφανώς γήινο, μανιταρένιο sous bois χαρακτήρα, με το ανθικό πλαίσιο να έχει σχεδόν εξαλειφθεί, αλλά να αναπληρώνεται έξοχα από τον ορυκτό ρυθμό που επιβάλλει την άποψή του. Τανίνες, λιωμένες και ενσωματωμένες καταπληκτικά.
Ατελείωτη επίγευση σε γλυκόξινο οξειδωτικό τέμπο, εντεταμένα ορυκτή και μπαχαρένια, με το βοτανικό επιστέγασμα να επικαλύπτει με μεγαλειότητα.
Αστακός ποσέ. Κωλοχτύπα στα κάρβουνα. Καραβίδες με bucatini.
Μεγάλα καβούρια στην θράκα. Χταποδάκι με κοφτό μακαρόνι στην κατσαρόλα. Σαλούβαρδος σε χυλό κρεμμυδιών. Βλαχοσφυρίδα με κόκκινη σάλτσα και λαχανικά.
Prosciutto San Daniele, Jamon Iberico de Bellota. Καβουρμάς του Μπόρα, τηγανητό μπέικον αγριογούρουνου, ψητό μεδούλι με κάππαρη και μαϊντανό με θαλασσινό αλάτι σε φρυγανισμένο ψωμί.
