Ενταφιασμένο στην γυαλιστερή, μικρή, μπιζουτιέρα του.
Κλεισμένο στο ιδιόκτητο άδηλο/δηλωμένο σύμπαν του, στην φανταστική κάψουλα που το εμπεριέχει, άφαντο από τον κόσμο, αθέατο από τις μεγάλες μάζες.
Το Βλάχικο.
Τυχερό και άτυχο μαζί, ακολουθάει την μοίρα όλων των ιδιαίτερων αυτού του κόσμου, εξοστρακισμένων είτε στις μύχιες γωνιές του νου τους, έτσι ώστε λίγο να γίνονται κατανοητοί από τους άλλους, είτε στις προσωπικές πατρίδες που έχουν αυτοί επιλέξει.
Άτυχο, γιατί αν εντρυφούσε σε κάποια προηγμένη οινικά χώρα της κεντρικής Ευρώπης, ίσως να ήταν ξακουστό στα πέρατα του κόσμου.
Τυχερό, γιατί η ευκαιρία του ακόμα παραμένει ζωντανή στην ψωροκώσταινα, περιμένοντας την επιφοίτηση των ιερών χειρών, των επαϊόντων και γνωστικών, να πάρει το πρόκριμα γιά το επόμενο επίπεδο.
Που δεν θα έρθει ποτέ.
ΠΓΕ Ιωάννινα, Μέτσοβο, Ιωάννινα, Ήπειρος
Βλάχικο
Ανοιχτό προς μέτριο ρουμπινί.
Μύτη απερίγραπτης αισθητικής, που ξεναγεί σε βόρειους τόπους.
Ανθικά κύματα ρόδων και αποξηραμένων σκούρων λουλουδιών, φυτικά στοιχεία, κόκκινα κεράσια, φράουλες και σμέουρα, γλυκά μπαχάρια, θρυμματισμένο μαυροπίπερο, ευγενής αίσθηση επεξεργασμένου δέρματος και σημάδια γης.
Απολύτως γλυκόξινη κλάση στο στόμα, όπου η υψηλή οξύτητα φέρνει sour στοιχεία αγριοβύσσινου ανάμεσα στα κόκκινα φρούτα του δάσους, οι τανίνες όχι λιγότερο από μεταξένιες, ενώ φυτικά στοιχεία ξεπροβάλλουν γιά να δώσουν μιά διαφορετική διάσταση στον μέτριο όγκο, αλλά και μιά υποψία πρασινάδας που ίσως υποδηλώνει και μιά ταλαιπωρημένη χρονιά.
Τα γλυκά μπαχάρια σε πιό πίσω φόντο, ενώ το ασβεστολιθικό ορυκτό μετά τον μέσο ουρανίσκο είναι σε καλπάζουσα έξαρση μέχρι την πολύ ικανοποιητική σε βάθος επίγευση, σχεδόν μακρά, όπου επαναφέρονται γλυκόξινες νότες, αλλά και αρκετή φυτικότητα με ίσως πράσινους τόνους.
Αποκλειστικά γιά τόνο, σολωμό, μαύρα βραχόψαρα, χέλι στα κάρβουνα, ριζότο καραβίδας, πλιγούρι με σουπιά, κοφτό μακαρονάκι με χταπόδι και κόκκινη σάλτσα. Μην διστάσετε με σαρμαδάκια μαυρολάχανου με ρύζι και κιμά, αυγολέμονο. Ναι, αυγολέμονο.
