H κατηγορία που εμπερικλείει μερικά από τα πιό ένδοξα και διάσημα κρασιά της Ιταλίας, δείγμα του ευέλικτου σχεδιασμού των Ιταλιάνων, δείχνει πόσο εύκολα μπορείς να παρακάμψεις σκοπέλους, αν έχεις ανοιχτούς ορίζοντες.
Τα δύσκαμπτα DOCG, DOC και το ευτελές Vino di Tavola, φάνταζαν εμπόδια που έπρεπε να υπερπηδηθούν, γιά την ανήσυχη και έμπλεη αναζήτησης και πειραματισμών φύση, μιάς συστάδας παραγωγών των τελών του ’60.
Το 1992 η Ιταλική κυβέρνηση έλυσε τα χέρια τους, δημιουργώντας την κατηγορία IGT, η οποία είναι αντικλείδι γιά πολλές κλειδαριές, ένα πραγματικό πασπαρτού, αν χρησιμοποιηθεί κατάλληλα, από τους κατάλληλους.
Toscana IGT, Bibbona, Τοσκάνη, Ιταλία
Syrah 32%, Merlot 32%, Cabernet Franc 30%, Petit Verdot 6%
Βαθύ ρουμπινί με καφέ-γκρενά ανταύγειες.
Μύτη βαθιάς εξέλιξης, με δέρμα, βοτανικά, αποξηραμένα φρούτα, maraschino, βαλσάμικες νότες, αρκετό ξύλο και γλυκά μπαχάρια, τάρτα μούρων και με μιά ελαφριά πτητικότητα.
Πολύπλοκο, αλκοολικό, με λιωμένες, μελωμένες τανίνες που γλιστρούν ηδονικά και με οξύτητα που διεκπεραιώνει βέβαια, αλλά δεν την λες και δαίμονα.´Ισως ένα κλικ παραπάνω να χρειαζόταν.
Ο έντεχνος χορός των τριτογενών, μαζί με το αποξηραμένο και λικερένιο στοιχείο, έτσι όπως περιγράφηκε στη μύτη, δίνει υπεραπολαυστική γουλιά, ενώ το σώμα μου αρέσει πολύ που στέκεται σε μέτριο βάρος και δεν μοιάζει με θηρίο ανήμερο.
Η επίγευση με μεγάλο μάκρος, δίνει έμφαση σε εσπρέσσο, bitter σοκολάτα, καβουρντισμένους ξηρούς καρπούς και μικρό υπαινιγμό ορυκτού.
Στο απόλυτο peak του, αν υπάρχει σε κάποια κάβα, τώρα είναι η στιγμή.
Όπως συνιστά το όνομά του, ραγού αγριογούρουνου με fettuccine.
