Μακριά από Θεό -κι όμως κοντά.
Αλάργα κι από φίλους και δικούς -μα μέσα τους.
Ο Ερημίτης δεν περιορίζεται από αποστάσεις -δεν τις χρειάζεται.
Το αρχαίο Μοσχάτο δεν επιτηρείται, μονάζει κατά βούληση, ελευθερώνεται κατά συνείδηση, ανήκει στον πλάνητα εαυτό του.
Οίνος Λευκός Ξηρός Ποικιλιακός, Μαλαγάρι Σάμου, Βόρειο Αιγαίο
Μικρόρωγο Μοσχάτο
Θολό, σχεδόν βαθύ κεχριμπαρί.
Η βαριά αναγωγή, χρειαζόταν τον ημερήσιο αερισμό της γιά να μεταβεί σε μιά ενσυνείδητη redox κατάσταση. Η μεθυστική οξειδωτική βασιλεία του πορτοκαλιού, αποδίδεται με πορτοκαλόπιτα με σιρόπι, ραβανί, orange curd και orange muffin. Μαρμελάδα μανταρίνι, την ώρα που κρέμα νεραντζιού και περγαμόντο ποσέ ανοίγουν βεντέτα με τον βοτανικό κόσμο. Ξύσματά τους με bitter διάθεση, εισάγουν ευρείες έννοιες μυριστικών φυτών, αποδρά άμεσα μιά νότα αρμπαρόριζας. Μέσα στο βουκολικό πεδίο -με την χαμηλή θειολική οσμή βυρσοδεψείου- με τα γήϊνα αποσπάσματα, τα πικάντικα και πιπεράτα μπαχάρια αναφλέγονται θαρρείς. Φανταστική μύτη.
Κανένα κουκούλωμα, καμία κάλυψη της πραγματικής του φύσης στον ουρανίσκο -είναι αυτό που είναι. Στον γεμάτο, συμπιεσμένο και συμπυκνωμένο, ελαιώδη όγκο με την ισχυρή φαινολική δομή, οι δυνάμεις που το έφτιαξαν και το διαφέντεψαν, αφήνονται, ξαμολιούνται λέφτερες. Οξείδωση και αναγωγή επιδρούν χωρίς περισπασμό και χωρίς περιοριστικούς όρους, αλλά δεν μπατάρουν μονόπαντα το περιεχόμενο. Το φρούτο είναι εκεί, με μιά ιδιότυπη και ιδιότροπη βουκολική νοστιμιά, με μιά μπουρτζίλα για όσους έχουν ζήσει και έχουν παραστάσεις από χωριά κι από ύπαιθρο. Βαθύ και ορυκτό, δεν πολυνοιάζεται για την redox εμβολή, αφού έχει δική του, αυτόνομη, βρώμικα ηδονιστική θεώρηση, που η ζωηρή οξύτητα -παρόλο που δεν τρίζει από ένταση και ύψος- αναλύει όλες τις εσπεριδοειδείς αποχρώσεις των διάφορων παρασκευών. Τις οποίες κομπλιμεντάρει ο αρωματικός βοτανικός παράγοντας και ο μπαχαρένιος οίστρος, ενώ υψηλό φορτίο από βρεγμένο άχυρο, ξερά χόρτα και ξηρούς καρπούς, υπενθυμίζει την πρόσοδο του οξυγόνου στην διαδικασία.
Μακρά, ορυκτή και αδιαπραγμάτευτα φαινολική επίγευση. Το Kinky κατευόδιο με τα άκρως διακριτά σημεία των ξερών χόρτων -δεν υπάρχει πιό ευκρινής αποτύπωση της ηθελημένης και όχι μόνο, οξείδωσης, απ’αυτό-, ξηρών καρπών, καθώς και των μπαχαράτων και βοτανικών στιγμών, έχει το ξινόγλυκο φρούτο να αντιρροπεί.
Μόνο για υποψιασμένους της natural (ναι, αυτή η καραμέλα τέλος πάντων) προσέγγισης και των raw οξειδωτικών και redox κρασιών, αλλιώς, είναι ΄΄χαλασμένο”.
Η τρέχουσα χρονιά στα ράφια.
Πολύ δύσκολο, έως επικίνδυνο στα ταιριάσματα, αφού έχει την τάση να καπελώνει και γι αυτό θέλει φαΐ με κοχόνες και προσωπικότητα. Τα βρωμερά τυριά είναι το καλύτερό του, ιδίως τα πορτοκαλί αγελαδινά ωρίμανσης. Δεν θα το φοβηθώ όμως με σάλτσα Bigarade σε μιά καψαλισμένη γουρνοπούλα ή ένα pulled beef, ή ακόμα και σε ένα κατσικάκι φούρνου. Φραγκόκοτα με πορτοκάλι και αρμπαρόριζα, μάλλον στρέχει. Δείτε το με αυγά με πατάτες, φρέσκια ρίγανη και το φορτωμένο με μπαχάρια και βαρβατίλα, Σουτζούκι Γκιολτζούκ.
