Μερικές φορές δεν αρκεί η ευλογία ενός τόπου, όσα εχέγγυα κι αν παρέχει και όσο χαρισματικά, επιμέρους στοιχεία να διαθέτει σαν οινοπαραγωγός περιοχή.
Τέτοιος τόπος είναι η Γουμένισσα, με μακρόχρονη παράδοση στην αμπελουργία και στο κρασί, έλκοντας την από τις αλησμόνητες πατρίδες, απ’όπου ήρθαν πολλοί από τους σημερινούς κατοίκους της.
Υπάρχουν λοιπόν και εξωγενείς παράγοντες που διαμορφώνουν την ποιότητα του κρασιού, με την εκάστοτε χρονιά και τα μετεωρολογικά ραπόρτα που την συνοδεύουν, να παίζουν κυρίαρχο ρόλο, πέραν του πιό σημαντικού απ’όλα, του παράγοντα άνθρωπος.
Η χρονιά του ’12, τουλάχιστον όπως μετουσιώνεται στο ποτήρι μου, απέχει σημαντικά από την προηγούμενη του ’11, ανεξαρτήτως ποιός παράγοντας επηρέασε το status αυτό.
ΠΟΠ Γουμένισσα Κιλκίς, Μακεδονία
Ξινόμαυρο 70%, Νεγκόσκα 30%
Η μύτη παραμένει γοητευτική και σύμφυτα τυπική της περιοχής, με κόκκινο φρούτο, μιά μικρή λουλουδάτη υπόμνηση από ανθό γαρύφαλλου και λεβάντας, γλυκά μπαχάρια με κανέλα και πολύ-πολύ αμυδρή υποψια τομάτας, φύλλων ελιάς.
Στο στόμα όμως “δαγκώνει” σοβαρά, καθως παρουσιάζεται επιθετικό, με την πολύ σωστά τοποθετημένη οξύτητα στο γεμάτο σώμα, να μην μπορεί να συγκρατήσει την τανική προέλαση.
Το κόκκινο φρούτο κερασιού, σμέουρου, ενώ καλοβαλμένο, δέχεται πίεση από τις στεγνές, δύσκολες τανίνες, στερώντας του τον φινετσάτο αέρα της προκατόχου χρονιάς και χαλώντας την ισορροπία, κάτι αδιαπραγμάτευτο γιά μένα.
Ακόμα και το βαρέλι μου φαίνεται παραπανίσιο, στην γνήσια μακρά όμως επίγευση, παραθέτοντας στοιχεία καφέ και κακάο και κάνοντας την φυτικότητα να δείχνει περισσότερη.
Ενός κακού, μύρια έπονται..
Με μιά πηχτή φασολάδα με λουκάνικο και μπούκοβο ή με κατσίκι φούρνου συνοδεία κους κους, κατευνάζονται οι άγριες τανίνες στον ουρανίσκο, αλλιώς η απόλαυση είναι προβληματική.
