Η στενωπός της δοκιμασίας.
Η βάσανος που υποβάλλει η στριφνή, ατέραμνη, κολασμένη γη των Κυκλάδων στα παιδιά της.
Η γκιλοτίνα της στραγγαλιστικής, πλήρους ένδειας, η στέρηση των πόρων του περιβάλλοντος, που κάνει ένα σταφύλι όπως η Μαντηλαριά, να εκτραχύνεται και να απαντάει με γωνιώδη αγριίλα, αμαυρώνοντας την καλή έξωθεν μαρτυρία της.
Ακόμα και στου Βασσάλτη.
ΠΓΕ Κυκλάδες, Βουρβούλος Σαντορίνης, Κυκλάδες
Μανδηλαριά
Μέτριο προς βαθύ ρουμπινί.
Ιδιαίτερη, ιδιόμορφη μύτη με πάστα μαύρης ελιάς να είναι κυρίαρχη στον πυρήνα του κοκκινόμαυρου φρούτου.
Αρκετά μπαχάρια με πιπεράτη πρόσληψη, ενώ δερματική νότα υποκρύπτεται πίσω από ζουληγμένα πέταλα σκουρόχρωμων λουλουδιών μαζί με μαύρο ορυκτό πέτρωμα.
Ενεργητικό και πολύ ανήσυχο στο στόμα, με την υψηλή, φρεσκότατη γραμμή της οξύτητας, να εξαναγκάζει σε οργανοληψία βύσινου, και αργότερα σε κόκκινο κεράσι στον μέτριο όγκο, ενώ οι Μανδηλάρειες στυπτικές τανίνες ξεπροβάλλουν ισχυρές, παρόλη την πολύ καλή δουλειά που τους δίνει μιά πρόσκαιρη, πελεκημένη αίσθηση, με καλό λούστρο.
Το πατέ μαύρης ελίάς και η δερματική νότα συνεχίζουν να έχουν επιθυμητή παρουσία στο ήπια πιπεράτο, μπαχαρένιο πλαίσιο, με την ορυκτή εκφορά εν ενεργεία, την ώρα που το γιγάντωμα των τανινών εκ νέου, δημιουργεί πίεση.
Μέτρια, σημαντικά στυπική επίγευση, που στενεύει την όξινη, ορυκτή αίσθησή της.
Ψητά της ώρας, λαζάνια, μουσακάς, πάστα με κιμά, παπουτσάκια.
