Τσιμέντο και ανοξείδωτο μέταλλο μόνο, αγκάλιασαν και ανάθρεψαν τον θεσπέσιο, μεταξένιο χυμό αυτού του joven, από ένα υποτιμημένο -ακόμη και εντός Ισπανίας- DO, μόλις 80 μίλια από την Ribera del Duero.
Βγαίνει το λάδι από τα ξερικά πενηντάχρονα πρέμνα, να αντλήσουν τα απαραίτητα από τα γρανιτικά-αμμώδη εδάφη στα 870 μέτρα πάνω από την θάλασσα, όπου η μέση θερμοκρασία την μακρά περίοδο, από την ανθοφορία και την καρπόδεση, την ωρίμανση, μέχρι και τον τρύγο, βρίσκεται στους 17,9 C°.
Κι αν φαίνονται ιδανικά και ξεχωριστά όλ’αυτά, είναι. Αλλά είναι και μία παράδοξη νόρμα, σχεδόν κάτι φυσιολογικό, που απαντάται συχνά στην Ισπανική ύπαιθρο, με τα δεκάδες εκτάρια γης σπαρμένης με γηγενείς ποικιλίες, να βρίσκονται αντιμέτωπες ή μάλλον να επωφελούνται από αυτές ή παρόμοιες συνθήκες και είναι όλα αυτά που κάνουν τόσο ιδιαίτερα, εκκεντρικά και εκτός συναγωνισμού value for money τέτοιου είδους κρασιά.
Vinos de Madrid DO, San Martin de Valdeiglesias, Ισπανία
Garnacha
Βαθύ πορφυρό με αδιόρατες αρχές γκρενά σημαδιών στον μηνίσκο.
Πολύ συγκρατημένη μύτη μαύρου ορυκτού, σκούρων κερασιών, με αχνές ανθικές νύξεις, creme de cassis, γλυκά μπαχαρικά.
Άλλη αίσθηση, άλλο σύμπαν στον ουρανίσκο, καθώς το ορυκτό, πάντα με μαύρη όψη, παίρνει υγρή μορφή και πλημμυρίζει πλούσια τον ουρανίσκο, γεμίζοντάς τον και με μαύρα κεράσια, cassis και μύρτιλα, ενώ η αίσθηση από ζουληγμένα πέταλα παιόνιας και ρόδων γοητεύει.
Πολύ καλή, ολόδικιά του οξύτητα και κοκκώδεις, λουσάτες τανίνες, ένα με τον κύριο, γεμάτο όγκο του κρασιού, που όμως λογίζεται ανάλαφρος.
Λικερένιες νότες και γλυκά μπαχάρια, κάρβουνο και άσφαλτος στην πολύ μακρά επίγευση, που συλλέγει και κουβερτούρα, μόκα, ενώ το αλκοόλ δίνει μιά τελευταία παράσταση.
Με πλαστικό (Θεέ μου..!) πώμα, καταπληκτική όμως ετικέττα.
Μόνο η Ισπανία τέτοια κελεπούρια.
Κρίμα να το γευτείτε με fajitas, quesadillas και διάφορα panini με χοιρινό.
Μην ξεγελαστείτε από την τιμή, ψάξτε γιά κυνήγι στο φούρνο κι αν δεν σας βρίσκεται, βουβάλι με πηχτές σάλτσες, ωριμασμένα manchego.
