Στο παρεθλόν.
Που είναι και παρόν.
Που ανήκουν στο Όλον.
Κύκλοι ανοίγουν και κλείνουν.
Σαν και κείνον, που άνοιξε ο παππούς όταν πρωτοφύτεψε τα αμπέλια το 1972.
Σαν και κείνον, της πρώτης εμφιάλωσης το ’81, που ο μπαμπάς -Χάρμαν γιά τους φίλους- φρόντισε να πάρει μυθικές διαστάσεις και να το φτάσει σε επίπεδο cult, σαν να υπάρχει και να μην υπάρχει κάποιος εκεί στην Νάουσσα, που φτιάχνει αυτά τα περίφημα, υπερσπάνια κρασιά.
Σαν και κείνον, που έκλεισε η καθάρια, εναργής ματιά του Μάρκου το 2013, αφού η περιήγηση του το ’12, του έδωσε να καταλάβει πως τα βήματά του τον τραβούν στο παρελθόν, με το βλέμμα στραμμένο πάντα στο μέλλον όμως, σε μιά αέναη, διηνεκή ζύμωση του χώρου και του χρόνου.
ΟΠΑΠ (ΠΟΠ) Νάουσα, Πολλά Νερά Ημαθίας, Μακεδονία
Ξινόμαυρο
Μέτριο διαπερατό γκρενά-ρουμπινί.
Εξαιρετικής στόφας, λεπτότητας, φινέτσας και πολυπλοκότητας μύτη.
Κόκκινα κεράσια και φράουλες, αποξηραμένα άνθη, καπνός και ποικίλα μπαχάρια.
Φυτικοί τόνοι φύλλων ντομάτας και τσουκνίδας, ντοματάκια Lucia, βερνίκι αλλά όχι πτητικότητα, μανιτάρι, γη.
Αέρινα γεμάτο, χωρίς να είναι ογκώδες στο στόμα, με τις τανίνες σε πολύ ωραία έκφραση πλέον, ποτέ όμως ανίσχυρες.
Η οξύτητα, υψηλός βηματοδότης του φρούτου που γέρνει προς το αποξηραμένο, καθώς συντάσσεται με τους ενεργούς φυτικούς τόνους και την σύνδεση με το γήινο θυμικό, καπνισμένα μπαχάρια, ορυκτά σημεία που προσιδιάζουν σ’αυτά του ασβεστόλιθου.
Η αίσθηση του ουρανίσκου δεν πραγματώνεται το ίδιο πειστικά με την πολυπλοκότητα της μύτης, με τον εστιασμό να μην είναι τόσο καίριος, αλλά η γοητεία είναι αδύνατον να ξεριζωθεί από μέσα του.
Επίγευση μακρά, γήινη, μανιταρένια και φυτική, με τις τανίνες λίγο πριν το τέλος να δείχνουν τα δόντια τους προτού κατευναστούν σε ήπιο, χαλαρό σβήσιμο.
Η επιτομή του Old School, η τιμή αποτελεί αστείο, μάλλον απόρροια του χαρακτήρα του χιουμορίστα και πολύ αβέρτου τύπου, Μάρκου.
Ριζότο με arborio, με ξύσμα τρούφας και άγρια μανιτάρια, κόκορας αλανιάρης, κοκκινιστός με γιουφκάδες.
