Ο σταχτοτσικνιάς στον Παραπόταμο.
Η σκηνογραφία υπομονής του ερωδιού.
Στην Θεσπρωτική ιλύ, άλλος ένας χαμένος κρίκος.
Άλλη μιά μακρινή ονοματοδοσία που καρτερά να ξεθαμπώσει.
Οίνος Λευκός Ξηρός, Παραπόταμος Θεσπρωτίας, Ήπειρος
Λευκιμιώτικο
Άνω του μετρίου λεμονί, αρκετά πρασινωπό.
Θελκτικά, ποιοτικά στοιχεία στην μύτη που προδιαγράφει μιά κρεμώδη υπόσταση. Σιρόπι γλυκόζης, κρέμα ζαχαροπλαστικής και ανθού αραβοσίτου, κοντράρουν την νότα φρουΐ ζελέ λεμονιού, την ώρα που η πολυδιαστατικότητά της εμπλέκει δυναμικά το βοτανικό στοιχείο, σε spicy εκδοχές. Ώριμα κιτρινωπά και ανοιχτόχρωμα λουλούδια στο φόντο, υπάρχει έντονη μπαχαρώδης δραστηριότητα, πιό πολύ προς την πιπεράτη μεριά.
Πολύ γευστικό, με ουσία, συμπύκνωση και σάρκα στο στόμα, φαίνεται από καλή γενιά, είναι ένα κρασί με νόημα, βάσεις, αρχή και τέλος. Σαφώς λιπαρό δίχως όμως να είναι μπουχτιστικό, συνδιαλέγεται με την νοστιμιά σε έναν γεμάτο όγκο που όμως δεν κουβαλάει μεγάλο βάρος. Υπαίτια γι αυτό το τελευταίο, η πηλώδης, ιοντική ορυκτότητα που αναβλύζει πηγαία από μέσα, παρά η οξύτητα, παρότι στέκεται αρκετά καλά παρόλη την πενιχρή ογκομετρούμενη επίδοσή της, που μετράει μόλις 4,7 g/lt σε τρυγικό οξύ. Εκπληκτικά ευκρινές το γλυκερολικό φρούτο και με εντυπωσιακή λεπτομερειακή απόδοση, αφού τα χαρακτηριστικά της γευστικής αρωματικότητάς του καταγράφονται πάραυτα και γίνονται κατανοητά. Ενσωματώνονται χωρίς δυσκολία τα spicy βοτανικά και μπαχαρένια σημεία στον ιστό του, και αυτό έχει να κάνει με την σοβαρή στόφα του.
Πολύ ενδιαφέρουσα επίγευση που κρατάει πάνω από μέτριο μήκος. Ορυκτή και εδώ, με πρωτοστάτη το φρούτο καταφέρνει και περνάει την πικάντικη μπαχαρένια και βοτανική σύστασή του με έναν αβίαστο, δικό του τρόπο, έχοντας την υφέρπουσα αρμύρα να του χαρίζει.
Πολύ κοντά στο 90, και χωρίς να γνωρίζω την ποικιλία αλλά αποκωδικοποιώντας τα χαρακτηριστικά και τις ιδιομορφίες του, διαισθητικά φρονώ πως θα αναπτύξει πετρόλ χρωματισμό, οπότε μάλλον θα το κατακτήσει.
Παρόλα τα 21 ευρώ του, θα το αγόραζα γιατί προσφέρει γνησιότητα και ιδιοσυγκρασία χωρίς να πουλάει παπάντζα, αν και δεν μου πολυαρέσουν αυτά τα wild fermentation και τα τοιαύτα, τα οποία θα έπρεπε να είναι αυτονόητα και να μην αναγράφονται.
Με χάρισμα στο τραπέζι, με εξέχουσα γαστρονομική ικανότητα. Πολύ εύκολα με λευκό κρέας και πουλερικά τα οποία γουστάρει με τρέλα, οι λιπαρές λευκές σάλτσες θα βοηθήσουν, όπως και οι πικάντικες μουσταρδένιες, Hollandaise και ιδιαίτερα αγγουρομαγιονέζα. Πληθωρικά θαλασσινά και ψάρια άνετα στην εμβέλεια, μαμαδέ με αυγολέμονο, πάστα με κρεμώδεις και τυρένιες σως, φοντύ τυριών και ημίσκληρα λιπαρά, αρμυρές τάρτες.
