Οι μεγάλοι έρωτες του Αιγαίου.
Και οι αυτόριζες, αστήριχτες αμπελιές, μαθαίνουν τον ήλιο.
Γνωρίζουν να συμβιώνουν με βατσινιές, ξερονόμια και αγκάθια.
Μα πάνω απ’όλα οι ογδοντάχρονες απλωταριές, νιώθουν στο Φαλατάδο της Τήνου την αγάπη του ανθρώπου.
ΠΓΕ Κυκλάδες, Κούτελα Μυκόνου, Κυκλάδες
Άσπρο Ποταμίσι
Ελαφρά θολό, πολύ παραπάνω από ανοιχτό κεχριμπαρί.
Με αβίαστη γνησιότητα, πληθωρική, μελάτη και μαρμελαδένια μύτη που συναρπάζει με το οξειδωτικό της ταμπεραμέντο.
Μαγειρεμένα βερύκοκκα και ροδάκινα, και πολύ λιγότερο φουρνισμένα πορτοκάλια, μανταρίνια και σαγκουΐνι, συμπληρώνουν τις άνωθεν εκδοχές τους, σε ένα ευρύ μπαχαράτο πλαίσιο που δέχεται στίξεις από υπέργηρα ωχρά άνθη και ψιλές, ανάλαφρες βοτανικές νότες.
Βασανιστικά νόστιμο στο στόμα, είναι πραγματικά εξαίρετο γεωμετρικά και αρχιτεκτονικά, σε έναν ολοστρόγγυλο, κρεμώδη, γεμάτο όγκο με εκπληκτικό φινίρισμα, αφήνοντας μόνο το σημείο της έντασης να μην επιδρά διεισδυτικά και επιθετικά, αλλά γαλήνια θαρρείς, με την γηραλέα σοφία των αναμοδαρμένων πρέμνων. Η οξύτητα μπορεί να μην υποβάλλει σε ηλεκτροσόκ, αλλά κάνει άριστα την δουλειά της από σχεδόν μέτριο, ίσως και παρακάτω ύψος, αντιπαρερχόμενη την έκδηλη, λουσάτη γλύκα από τα μαρμελαδένια και μελένια κύματα, εξάγοντας παράλληλα στοιχεία μαγειρεμένης γλυκοπατάτας και κίτρινης κολοκύθας στο οξειδωτικό πλαίσιο που κινείται. Μπαχαράτο φόντο, γήϊνες, βολβώδεις και ελαφρότατα ζωϊκές αναφορές με ανεπαίσθητες κασερένιες νύξεις, υφέρπον ορυκτό, με τα βοτανικά ίχνη παρόντα.
Μακρά, φαινολική, ορυκτή, απίθανα πολύπλοκη επίγευση που ανακατεύει την τράπουλα αβέρτα, καταλήγοντας σε επισταμένη βοτανική διατύπωση με γοητευτικές bitter εκδοχές από μαραθόριζα και πικραμύγδαλο.
Καθαρόαιμο της παράδοσης.
Ριζότο κολοκύθας, χοιρινό με γλυκοπατάτα, κριθαρότο με κωλοχτύπα και μάραθο, γιουβέτσι σκορπίνας, γεμιστό κοκοράκι με κασέρι και πορτοκαλόκουπες, χοιρινός λαιμός με κυδώνια, αρνάκι με βερύκοκκα.
