Έκνομη εθολογία ενός ονείρου.
Ο οραματισμός του μεγάλου έργου.
Η μπλαβιά ματιά του καλλιτέχνη, που είδε μέσα από τα καΐδια της ηφαιστιακής τέφρας τα ολόγιομα φεγγάρια της Σαντορίνης, γιά να τα κάνει ένα εξπρεσιονιστικό αριστοτέχνημα με ουρανομήκη χρώματα που βάφουν την άκρη τού Γαλαξία.
ΠΟΠ Σαντορίνη, Πύργος Καλλίστης, Σαντορίνη, Κυκλάδες
Ασσύρτικο
Χρώμα μέτριο λεμονί.
Μύτη σχεδόν έντονη, με όλο το φάσμα των εσπεριδοειδών, λευκά και μπλέ άνθη, passion fruit και μικρή υποψία ανανά, λευκό ροδάκινο, διάφορα σιρόπια, αποξηραμένο δενδρολίβανο, θρούμπι και το απαραίτητο ορυκτό.
Πλούτος, οξύτητα, φρούτο, στροβιλίζονται σε ακραίους ρυθμούς, θυμίζοντας καθαρόαιμο σπορ αυτοκίνητο.
Το εντυπωσιακό 15% του αλκοόλ δειχνει να αφομοιώνεται στη δίνη των αρωμάτων που σφύζουν από ζωντάνια και νεύρο. Τα εσπεριδοειδή, από τα πιο αιχμηρά κιτρινοπράσινα μέχρι τα πιο γλυκά ροδόχρωμα, αποτελούν την ραχοκοκκαλιά του οίνου και τα υπόλοιπα -πιο υποτονικά- αρώματα της μύτης περνούν στο παρασκήνιο.
Η αρχέγονη δύναμη των παλαιών κλημάτων που αγκομάχησαν να αντλήσουν τα μεταλλικά άλατα και λοιπά ιχνοστοιχεία, φαίνεται στο ποτήρι και με κάνει να μελαγχολώ στην ιδέα ότι σε λίγα χρόνια θα δυκολευόμαστε να αποκτήσουμε με την ίδια ευκολία αυτό το θαύμα της Μεσογείου.
Νεανικό, νευρώδες, πιο κλειστό και Δωρικό από τα σπουδαία 2009 και 2011 και με λιγότερο τροπικό χαρακτήρα, σίγουρα θα δώσει κάτι περισσότερο στη μεστότητά του.
Η μακρά επίγευση δεν σταματά ούτε στιγμή να υπενθυμίζει την ορυκτή μήτρα που το ανέθρεψε.
Παρότι κάνει ζάφτι όλα τα λευκά κρέατα, από γουρουνάκι μέχρι κατσίκι, θα πέθαινα να το γευτώ με ενα τρίκιλο+ κεφάλι απο φαγγρί ή συναγρίδα με τα υπέροχα γλυκάδια του.
