Τα παλιά κόλπα.
Η αξία του έτοιμου προϊόντος.
Που πάντα όμως, έχει ειδικό βάρος αν το βοηθούν οι συσχετισμοί.
Ο συνυπολογισμός του υψηλού κόστους κράτησης που μετακυλά και σε εκείνο της τελικής διάθεσης, θα πρέπει να είναι σύμφωνος με την ποιότητα που προσφέρει, και κυρίως, να εδράζεται αμετακίνητα στην βούλα της απόλαυσης.
ΠΓΕ Άβδηρα, Άβδηρα Ξάνθης, Θράκη
Merlot 50%, Syrah 30%, Παμίδι 20%
Μέτριο, ελαφρά διαπερατό ρουμπινί, με ελάχιστη γκρενά υπόνοια.
Ώριμη, εξελιγμένη μύτη με ισχυρό μπαχαρένιο στίγμα, προσδιοριζόμενη και από καψαλισμένη καραμέλα, καζάν ντιπί, όπως και παλιούς καφέδες και κουβερτούρες -προς το ταγκισμένο τους-, καπνό, ταμπάκο και ωριμασμένα τσάγια. Ελαφρύ πιπέρι, και ένα γοητευτικό -συνονθύλευμα όμως- από μαγειρεμένο φρούτο κόκκινων και σκουρότερων καρπών του δάσους, επιδέχεται την θεώρηση από ξερά πέταλα λουλουδιών αλλά και από χαμηλή περασιά αποξηραμένων βοτάνων. Ξηροί καρποί και μικρό ίχνος από παλιό κατεργασμένο δέρμα, μαζί με απαλή γήϊνη θεματική που ενέχει και το μανιταρένιο στοιχείο. Ένα ωραίο, πολύπλοκο, παλιακό οσφρητικό κάδρο, που δύσκολα περνά απαρατήρητο.
Στο στόμα, όλο αυτό το πολύπλοκο και πολυδιάστατο συγκρότημα, περνάει με χαμηλούς, ράθυμους τόνους. Προεξαρχόντως του bitter προσήμου, το εξελιγμένο, ελαφρώς στεγνούτσικο και απροσδιόριστο ως προς την λεπτομερή ταυτοποίησή του φρούτο, δείχνει ελλιπές σε ένταση, παλμό σε συνοχή, συνεχίζοντας παρ’όλ’αυτά να φέρει δεξιοτεχνικά την πατίνα του χρόνου, χωρίς βέβαια αυτό να αποτελεί πανάκεια ή διαβατήριο σε κάτι υψιπετές, αν δεν συνοδεύεται από τις κατάλληλες προϋποθέσεις. Μέτριος όγκος, λιωμένες τανίνες που δεν σκαλώνουν πουθενά, μεσαίας συχνότητας οξύτητα που δεν μετέχει ανατασιακά, περισσότερο συμβάλλει προς την εν γένει ηπιότητά του. Bitter πάντα και με καρβονικές του προεκτάσεις, τα μπαχαρένια, ξηροκαρπάτα και καφέϊνα και κουβερτούρας στοιχεία με το σύμφυρμα των αποξηραμένων τσαγιών, βοτάνων και ανθέων, επικοινωνούν χαμηλόσυχνα με το θυμικό, αφήνοντας απ’έξω την γήϊνη θεματολογία και το δέρμα.
Ικανοποιητική επίγευση και πολύ πάνω από μέτρια, ίσως και μακρά, αλλά ακόμα πιό φανατικά bitter και καρβονική, καψαλισμένα καραμελάτη. Μπαχαράτη επίμονα, με το στοιχείο του παλαιού να είναι σύμφυτο με ξηρούς καρπούς, βότανα και τσάγια, καφέ και κουβερτούρα. Μέσα σ’όλα αυτά, πρέπει να επισημανθεί η εξαιρετική αφομοίωση του υψηλού αλκοόλ, που δεν φαίνεται πουθενά.
Η τρέχουσα χρονιά στα ράφια.
Δεν έχει να προσφέρει τίποτα περαιτέρω από δω και πέρα από όσα έχει ήδη καταθέσει, κοινώς, έχει περάσει τα καλύτερά του.
Με ώριμα κίτρινα τυριά θα είναι ένας ταιριαστός συνδυασμός. Το βλέπω με ριζότο με καστανό arborio και φλούδες από τηγανητή παντσέτα, κόκκορα παστιτσάδα, μοσχάρι καπαμά, ρόστο με τηγανητές πατάτες.
