Ένα μονόπρακτο στα ερημωμένα θέατρα.
Μία μόνο ήχηση, ενός και μόνου απαγγέλοντος.
Από τα πολλαπλά σφαλισμένα σενάρια στο ποικιλιακό συρτάρι, αυτό βρήκε τον δρόμο να ακουστεί.
Λέγε με Πετρουλιανό, και σιγά σιγά θα με μάθουν κι’άλλοι, περισσότεροι θα ψάξουν να παίζουν την μουσική μου.
ΠΓΕ Λακωνία, Λάχι Λακωνίας, Πελοπόννησος
Πετρουλιάνος
Μέτριο λεμονί με διευρυμένη πρασινωπή διάχυση.
Εντεταμένα πικάντικη, πιπεράτη και μπαχαρένια μύτη, με τζίντζερ και κολιαντρόσπορους που κάθονται δίπλα σε εσπεριδοειδή άνθη αλλά και ξύσματα, και δίνουν μιά ανάταση σε έναν λίγο πιό βαρύ, βουτυρώδη πυρήνα -που δίνει και ταγγισμένη νότα- λευκόσαρκων, σε μιά διακριτική βοτανική επόπτευση.
Ελαφραίνει η προσέγγιση στο στόμα, όχι λόγω του αρκετού λίπους που μοιάζει να έρχεται σαν φυσική συνέχεια στον γεμάτο ουρανίσκο, αλλά επειδή η υφέρπουσα γλύκα του ανθικού, λευκόσαρκου, με sorbet στίξη φρούτου, έχει πιό ανάλαφρη μπαχαράτη διάταξη, αλλά και την οξύτητα που από μέτρια θέση σταθμίζει καλά την ισορροπία. Από τον μέσο ουρανίσκο και έπειτα, πρασινίζει αρκετά -που γιά λευκό δεν είναι κακό-, με ξύσμα ζαχαρωμένου lime και το βοτανικό στοιχείο να διεκδικεί περισσότερα με μιά ανισένια υπόκρυψη, έχοντας αφανή ορυκτά στίγματα.
Καλή επίγευση, όπου ανακάμπτει πικάντικα, ελαφρά ορυκτή και με bitter βοτανική και lime zest συνέπεια, έχοντας sherbet γλύκα που μετριάζει το θειώδες.
Θαλασσινά και ψάρια σε πρώτο πλάνο, με κάτι σαν πηχτή φάβα στο τσέρκι με φιλέτο ρέγγας, ή κρέμα λιωμένης πατατοσαλάτας με φρέσκο κρεμμυδάκι και μάραθο, με κυβάκια χταποδιού, να είναι ωραίοι συνοδοί.
Gnocchi και ραβιόλι με σπανάκι από την μεριά της πάστας, θα κάνουν την δουλειά με το άμυλο.
