Η διακήρυξη του εμιγκρέ.
Πως μπορεί και χωρίς την Λακωνίδα γη.
Πως αυτό που του δόθηκε σαν στίγμα, μπορεί να τον ακολουθεί και σε άλλες γαίες.
Η πορεία της Κυδωνίτσας προς την ολοκλήρωση, θα κριθεί όχι στο ποιός τόπος θα έχει την πρωτοκαθεδρία στην γέννα της, αλλά στο πως θα εξαχθεί ο πολύτιμος κρίκος που της λείπει.
Ποικιλιακός Οίνος Λευκός Ξηρός, Νέα Μηχανιώνα Θεσσαλονίκης, Μακεδονία
Κυδωνίτσα
Παραπάνω από μέτριο λεμονί, σχεδόν βαθύ, με πρασινωπούς ιριδισμούς.
Κομψή, ”νόστιμη” μύτη, με ισχυρό πυρήνα κίτρινου φρούτου με κυδωνάτη αιχμή, που περιστοιχίζεται από ωχρά μπαχάρια που δίνουν και πικάντικες, πιπεράτες εκδοχές, με γινωμένα λευκά άνθη, ενώ η στίξη της πράσινης ελιάς είναι στο κεφάλι φυτικής και βοτανικής περίπτυξης που εσωκλείει το κέντρο.
Νόστιμο και πολύ συγκροτημένο στο στόμα, μοιάζει σαν έτοιμο από καιρό, μέσα στον ελαιώδη, λιπαρό, μεσαίο όγκο του. Στο κέντρο η οξύτητα, εξισορροπεί το γευστικό ανθικό κίτρινο, κυδωνάτο φρούτο με τις εσπεριδοειδείς νύξεις που έχουν επίφαση γλύκας sorbet λεμονιού, ενώ τα μπαχάρια σε πιό ήπια προσέγγιση και λιγότερο πιπεράτη, όσο το βοτανικό στοιχείο συνεχίζει να επιδρά γοητευτικά.
Όχι ιδιαίτερα μακρά επίγευση, ισχνά φαινολική, ελαφρά κάτω απο μέτρια πλην όμως περιεκτική, με τελικό εντεταμένο βοτανικό κατευόδιο με bitter υπαινιγμό, προτού το σύντομο ορυκτό πέρασμα.
Εύκολο στο τραπέζι, θα συνευρεθεί με άνεση με μεγάλο πλούτο μεζέδων, τηγανητών και μη, όπως και ψητά λαχανικά, αφού θαλασσινά και ψάρια είναι το κύριο τάργκετ γκρουπ του.
Μπορεί και να περάσει σε πάστα με τριμμένο τυρί και βασιλικό, ή πουλερικά με απαλής έντασης λευκές σάλτσες, ίσως και σε χοιρινό ψαρονεφράκι με σως μουστάρδας.
