Πόριμον.
Ανέστιον πάτρηθεν.
Αγεώργητο φυσικό πρωτάτο.
Ερκάνη μη γνωρίζον, ωσότου λάβαρο τρανό εισέλθει στα χώματά του.
Και του δείξει την Αρχή του πέρατός του. Και του πει ποιό είναι. Και του πει τι είναι.
Και μονιστής να πάψει πιά να λογίζεται.
Βαθύ πορφυρό με ιώδεις ανταύγειες.
Αδιάθρυπτη οσφρητική στήλη, που κρύβει δυνάμεις.
Φιμωμένο, σοκαριστικά φρέσκο διάβημα προς την πολυπλοκότητα, που αναμένεται να συναρπάσει.
Καμμένα αναγωγικά, ανθρακικά στοιχεία, μελάσα, ιώδιο, ταρτένιο μαύρο φρούτο με βιολετένια ανθική επίφαση.
Κραταιός, απλωμένος μπαχαρώδης ορίζοντας από την παραμονή στο ξύλο, που περιμένει ακόμα να χωνευτεί.
Γήινα στοιχεία μαυροχώματος.
Καταιγιστικός, μεγαλεπήβολος όγκος στο στόμα, που δείχνει μεγάλη εσωτερική ένταση, συγκρατημένη ακόμα.
Σκοτεινές, πισσώδεις ανθρακικές αναλαμπές θελκτικής αναγωγικής φύσεως, προσκολλώνται στο γλυκόξινο αμάλγαμα κόκκινου και μαύρου, με το lingonberry να βρίσκει μαύρα φρούτα του δάσους και ταρτένια νότα τους.
Υποκρυπτόμενη σκούρα ανθική νύξη, άγρια μπαχάρια, ζωική μελάνη, ιώδιο, αρμύρα.
Η οξύτητα στηλώνει ακμαία ραχοκοκκαλιά χωρίς να είναι εκρηκτική, και οι ζουμερές, τρυφερές μέσα στην στιβαρότητά τους τανίνες, συμπαρομαρτούν στην αλυσοδεμένη δύναμη που εκπέμπει ευγένεια και πραότητα, παρά οργή και ταραχώδη αγριάδα.
Ικανοποιητικότατη επίγευση που προσεγγίζει με αξιώσεις τον όρο του μακρά, με σκοτεινά, μαύρα ορυκτά στοιχεία να προβάρουν σοβαρή πολυπλοκότητα, μαζί με τον γλυκόξινο τόνο και τον πλούσια μπαχαρώδη υπαινιγμό.
Όχι έτοιμο.
Έργο τέχνης η φιάλη και γραμματοσειρά, με τον απίθανο μωβ-λιλά χρωματισμό.
Μόλις 500 φιάλες.
Κυνήγι ελαφιού με σάλτσα blueberry.
