Η Ανάβρα στην Βάλτα.
Αντηχεί Αιγαίο το Κεφαλόβρυσο τού Βορρά.
Σαλπίζει αστροφεγγιές και νυχτέρια από Ικαριώτικους χορούς.
Τα εβδομηντάχρονα κούτσουρα του Φωκιανού, στέργουν να φιλήσουν τον Χρόνο.
Οίνος Ερυθρός Ξηρός, Κασσάνδρεια Χαλκιδικής, Μακεδονία
Φωκιανό
Παραπάνω από μέτριο ρουμπινί, με κεραμιδί και καφετιές αποχρώσεις.
Υψηλός οξειδωτικός τόνος, με την βενζινόκολλα να φέρει με χαρακτηριστικό τρόπο την πτητικότητα, αλλά μέσα την περιμένει ο δαμαστής και δήμιός της. Πολυεπίπεδα στρώματα αποξηραμένου κόκκινου φρούτου, πολυσχιδές pot-pourri ερυθρών αγριολούλουδων, ευφάνταστα ευφορικό ξερό bouquet garni Μεσογειακών φρυγάνων. Και σαν να μην έφτανε αυτό, η γαιώδης σάρωση είναι ανηλεής, με άγρια porcini και τρούφα, τύρφη και sous bois. Παλιό, φαγωμένο δέρμα και musk, χαρουπότριμμα και ξηροί καρποί, πικρά καφετιά μέλια, αποξηραμένα μπαχάρια, ταγκισμένοι καφέδες και ωριμασμένες κουβερτούρες. H φανταστική πολυπλοκότητα, έχει στείλει αδιάβαστο το αλδεϋδικό μέτωπο, που ούτως ή άλλως μετά από κάποιες ώρες καταστέλλεται από τον όγκο των αρωμάτων.
Η βάναυση φύση θαλασσοδάρτηδων ανέμων χτυπάει στο στόμα. Συμπεπτυγμένες έξι εσοδείες Φωκιανού, λυσσούν με αποξηραμένα κούμαρα και κράνα, την ώρα που λιασμένα κεράσια προσπαθούν να γλυκάνουν ανεπιτυχώς την αδρή επίθεση. Όχι κρασί για λιγόψυχους εδώ, ένας man power ορθολογισμός αρρενωπότητας που κλωτσάει στον αγύριστο την δηθενιά σαθρών και ψευδεπίγραφων δικαιωματισμών. Φουλαριστή ένταση και συμπυκνωμένη οξύτητα που ρεστάρει με δυσεύρετο για ερυθρό 3,50 pH, βαράνε από βαθιά μέσα στον σφιχτό σαν γρανίτη, μέτριο όγκο, οξειδωτικές νότες και γήϊνοι περισπασμοί κάνουν πέρα. Κακότροπες, σκληρές, ξυλώδεις και στυπτικές, όχι καλής πάστας, ανάγωγες υψηλές τανίνες, που διαμηνύουν πως δεν πρόκειται να υποχωρήσουν ποτέ, και ποτέ εδώ ένας οίνος ισορροπίας και νοστιμιάς, μόνο ένας αρχαίος κώδικας χαμένων γενεών, γνήσιου masculinity που αψηφά κατινίστικους καθωσπρεπισμούς.
Μακρά, γήϊνη και ξηροκαρπάτη, βαθιά μπαχαρένια και οξειδωτική, μα και αδυσώπητα στυπτική επίγευση, με πολύ γερό στέγνωμα. Αλλά! Αλλά, το αρχαϊκό βιός των ροζιασμένων πρέμνων, αντλώντας σκούρες ορυκτές καταβολές από την άμμο και τον άργιλο τής Κασσάνδρας, ανακτά μνήμες που ταξιδεύουν.
Ίσως εξελιχθεί καλύτερα, ίσως όχι, μα οι τανίνες δεν πρόκειται να λειάνουν ποτέ.
Σκληρά, Σπαρτιάτικα πράματα εδώ. Κίτρινα τυριά με προσωπικότητα, παλαιωμένα με κρυστάλλωση, κόκκινο κρέας στην σχάρα να μυρίζει καρβουνιά, όλων των ειδών και τύπων.
