Άποπτος Οίαξ.
Σταυροδρόμια των Παραδείσων.
Εκεί που μας έλαχε να συναντηθούμε.
Και Χάος πνιχτό έσωθεν, αλφό πουθενά τριγύρω.
Μόνο άδειες μικρές πατρίδες στο δώμα, κανάλια τής σκέψης που οδηγούν στο άντρο τής ψυχής τού στοχαστή.
ΠΓΕ Αχαΐα, Προάστειο Πάτρας, Αχαΐα, Πελοπόννησος
Μαυροδάφνη
Μέτριο και πλέον ρουμπινί, με διαπερατότητα και ελαφρές ιώδεις ανταύγειες.
Μαγεία που εξευτελίζει την πραγματικότητα στην μύτη, το μυθικό πλέον ”βαρέλι Παρπαρούση”, ο χρυσός κανών άψαυστης συμμετρίας. Εξωπραγματικά αληθοφανής γλύκα από ζαχαρωτό και συμπύκνωμα φράουλας, συναγωνίζεται την προχωρημένη ωριμότητα των σκούρων κερασιών και των δαμάσκηνων, τα πρώτα αντιφέρουν και maraschino, τα δεύτερα συντηρημένες εκδοχές και κομπόστα. Σιρόπι σμέουρου επιτείνει την γλύκα, παστά βύσσινα βαθαίνουν την κομψότητα, το ανθικό σύμπαν είναι περίφημο καθώς μουλιάζει σε αλκοόλ απλώνοντας σαν ομπρέλα στο οσφρητικό πανηγύρι των αισθήσεων, που όμοιό του δυσεύρετο. Ατμοχοϊκή εμβάθυνση από πείσμον βοτανικό πεδίο, μυριάδες βότανα προεξαρχούσης τής βρεγμένης ξερής δάφνης, μαύρου τσαγιού και ωριμασμένων τεϊόφυλλων από Oolong, αλώνουν το θυμικό, γλυκό δέρμα σε χαμηλό κατώφλι μη-ρουστίκ αποτίμησης. Γλυκά μπαχάρια, σοκολάτες φρούτων και mi-cuit raspberry, Cranberry Mimosa, κακαόσκονη και mochaccino, Viennois, νοτισμένη μαύρη γη και σκούρο ορυκτό.
Διαπάλη παραισθήσεων και πραγματισμού στο στόμα, και είναι τόσο μεγάλη η αντιμαχία ξινόγλυκου και ηδέος, που μεταφέρεται με ένδον βίωμα και βαθύ εσωτερισμό, να αναλύεται ένθεν και ένθεν. Τα πανύψηλα ποσοστά τής ενέργειας εκρήγνυνται βουβά, αφού είναι τέτοια η τελειότητα φινιρίσματος τού κρασιού που δεν επιτρέπουν παρασπονδίες και ατυχή περιστατικά, να τού αμαυρώσουν την απίθανα στρογγυλή εικόνα. Μέτριος, ζυγισμένος με κοσμική λίμπρα όγκος, και η οξύτητα ένα εργαλείο που δεν έχει εφευρεθεί ακόμα, άφταστης ακρίβειας, επιδίδοντας με λεπτομέρεια που συγχύζει, τα αρώματα στο γευστικό γίγνεσθαι. Παράλληλα, έχει τόση λαμπρότητα και φωτεινότητα που λες και εξαϋλώνει τον χυμό στον ουρανίσκο, με την πηγαιότητα τής ορυκτής ανέλκυσης να ανορθώνει τα πάντα. Συμπαγές αλλά αέρινο, και είναι η κρυφή δόμηση, η άρτια στελέχωση τού φαινολικού ιστού του, που κάνει τίς τανίνες ζουμερές, ευλύγιστες και εύκαμπτες, παρότι φανερά μυώδεις, να συμμετέχουν σε μιά εκπληκτική γεωμετρία, μία αρχιτεκτονική που αναζητάται επίμονα από όλον τον οινικό κόσμο.
Μακρά, ορυκτή, φανταστικά επαναδιατυπωτική επίγευση που στοχεύει σε όλες τις οργανοληπτικές μικροκουκίδες με αδιανότητη ευκρίνεια, με ενέργεια και φωτεινότητα που ξαφνιάζουν. Το θειώδες καμπανιάζει, αλλά δεν με νοιάζει.
Φαινομενικά έτοιμο, αλλά ίσως το πιό μυστηριακό ενεργειακά Ταώς τού Μπαρμπα-Θανάση, θέλει μία ακόμη διετία για να αρχίσει να βγάζει τα εσώψυχά του πηγαίνοντάς τα μακριά στα χρόνια. Όχι τόσο ηδονικό και πολφώδες όσο άλλες εσοδείες, ακουμπάει στην χρονιά για να εκμαιεύσει διαλογιστική και φιλοσοφική μαγεία, εσωτεριστικό όσο ποτέ. Μόνο σκέτο μπορείς να αφουγκραστείς το μεγαλείο του -και κείνο με δυσκολία- και όχι με φαγητό, ύστερα από μέρες.
Κορυφαίο.
Σχεδόν ό,τι και να τού βάλεις στο τραπέζι, θα αφήσει σαν τελική εντύπωση το βαθύ στίγμα του. Στον απειράριθμο γαστρονομικό συρφετό που είναι ικανό να καπαρώσει, από κυνήγι με πηχτές γκλασαρισμένες σάλτσες φρούτων, σοκολάτας, gravy ή κρασιού, τα βοδινά μαγειρευτά φούρνου και γάστρας, τα πλούσια κοκκινιστά ζυμαρικά με κόκκορα ή προβατίνα ή γίδα, τα κορυφαία κίτρινα σκληρά τυριά, ακόμα βέβαια και τις υψηλότερες αξιακά κοπές από βοδινά ράτσας στο κατάλληλο εργαλείο, θα προσέθετα βλαχοσφυρίδα με σάλτσα ξινής ντομάτας και σταμναγκάθι, ροφό κοκκινιστό με μπάμιες.
