Το γέρμα των απαλών ονείρων.
Επιλήσμονες μνήμες, δεν κατοικούν εδώ.
Η αρχαία φάρα του Ασσύρτικου δεν ξεχνάει ποτέ της.
Και στο δειλινό που γλυκά μας παίρνει, σκοπιές μοναχικές φυλάει να έρθει τα βράδυ σιμά, για να σκαρώσει άλλη μία χαρά μέσα στην βασανισμένη φωλέα της ψυχής μας.
ΠΓΕ Χαλκιδική, Κασσάνδρεια Χαλκιδικής, Μακεδονία
Ασσύρτικο
Ανοιχτό προς μέτριο χρυσαφί, ελαφρά θολό.
Ώριμη, με ηδυπαθείς διαθέσεις και απροσχημάτιστη πολυπλοκότητα μύτη. Έχει καμουφλάρει τέλεια την όποια οξειδωτική ικμάδα, μέσα στην μελένια πληθωρικότητα και την λιπαρή προβολή. Τα γινωμένα εσπεριδοειδή έχουν και αρκετές εκφάνσεις διαφόρων παρασκευών τους, με orange curd, tangerine muffin και κέικ νεραντζιού με γλάσο του. Το ανθικό υπόβαθρο ακολουθεί κατά γράμμα τον κανόνα, με καραμελωμένα χρυσάνθεμα και πολύ χαρακτηριστική την αίσθηση του λευκού ”χτυπημένου” μελιού φιλυριάς που κάνουν στις βόρειες και ανατολικές χώρες. Μπαχάρια πάμπολλα, μαχλέπι διακριτό όσο τίποτα, κακουλέ από κοντά δίνει και την βοτανίζουσα πτυχή.
Παρμένο με σχεδιαστικά μικροεργαλεία που λειαίνουν τα πάντα στον ουρανίσκο, το κρασί δίνεται γλυκά, απαλά, αρμονικά, μα πάνω απ’όλα με χυμώδη, βαθιά, φυσική ομορφιά χωρίς μασκαράτες. Στον λιπαρό, μελένιο όγκο που πληροί επαρκώς τα γεμάτα όρια, οι μήνες του στο πιθάρι τού έχουν χαρίσει -εκτός από την γήϊνη, πηλώδη πρόσφυση- ένα άπλωμα και μία άνεση θαρρείς, μαζί με μία ευρεία πολυμεριστική θεματική που περιλαμβάνει ζυμαρένιες και τσουρεκάτες εκφορές καθώς και διακριτό αυτολυτικό στίγμα. Η αντίταξη στο μέλι και στο λίπος, έρχεται με την μορφή μιάς υπόγεια ζωηρής οξύτητας, που με την συμβολή του ορυκτού παράγοντα, αφενός παίρνει όλο το βάρος δίνοντας ασβεστολιθική ελαφράδα, αφετέρου επιμερίζει και διαβάζει το φρούτο πολύ καλά. Και πάλι, το δυσδιάκριτο οξειδωτικό ίχνος, χάνεται μέσα στους διαδρόμους των πολύπλοκων συμβάσεων του κρασιού, για να επιδοθεί μιά γνήσια γλύκα και αυθεντικότητα που τιμά τα Ασσύρτικα χρώματα.
Μακρά επίγευση, με την χωνεμένη ορυκτότητα και την εξευγενισμένη όξινη διήθηση, να φτάνουν σε όλες τις γωνιές του φρούτου, δείχνοντας μπαχαράτα, τσουρεκένια και ήπια βοτανικά ίχνη, και κείνο το μέλι φλαμουριάς, λευκό σαν τα όνειρά του.
Αν πάτε σε ψαρικά και θαλασσινά (που γιατί να μην πάτε δηλαδή..), στα μεν ψάρια ο φούρνος θα βοηθήσει, προσωπικά θα το ταίριαζα με γλυκού νερού, με πεταλούδες με πατάτες, ξερά κρεμμύδια και ντομάτα στον φούρνο της μασίνας, στην περίφημη συνταγή της ”Οικοκυρικής Σχολής”. Στα δε υπόλοιπα θαλασσινά, φροντίστε να έχουν μιά πληθωρική υπόσταση. Απόλυτος συνοδός λεμονάτου μοσχαριού στην χύτρα με χυλωμένες πατάτες, χοιρινού με κυδώνι, αλλά και ένα κατσίκι στην γάστρα με baby πατάτες στις κληματόβεργες, δεν θα ήταν τόλμημα.
