Νηδύς ονειροτρόφος.
Τα άστρα ξεγεννούσε η μαμή που το έδωσε στην Αυγή.
Οι Μοίρες δεν ξεκουραζόταν την ώρα που ο πρωϊνός Αστήρ το έβλεπε, η Πούλια ξαγρυπνούσε.
Το τελετουργικό της φύσης για να αποδώσει το μικρό μαγικό φτερό των Θεών, γιορτάσι λαμπρινό.
ΠΓΕ Ηλεία, Κορακοχώρι Ηλείας, Πελοπόννησος
Μαυρούδι Πελοποννήσου (*)
Μέτριο ημιδιαπερατό ρουμπινί.
Μαγικό άγγιγμα στην μύτη, όταν sherbet, sorbet, ζαχαρωμένα και καραμελωμένα άγρια κόκκινα φρούτα, κατακλύζονται από ορδές ευγενών μυριστικών βοτάνων, που όμως υποδηλώνουν μιά γλύκα τους με κρυσταλλωμένη και παστίλιας μορφή, πέραν της νωπής τους υπόστασης. Μέντα, δυόσμος, καμφορά και ευκάλυπτος, ζυγώνουν ερωτικά (με αναγωγική και πυραζινική προκάλυψη) στα σμέουρα, tayberries και φράουλες, με την ζαχαροπλαστική προϋπόθεση που είπαμε. Σιρόπι τριαντάφυλλου ανεβάζει το σκαλοπάτι του ηδονισμού, συκαλάκι γλυκό του κουταλιού μπαίνει ακόμα πιό βαθιά στην ανομία της αμαρτίας. Φίνο, ακριβές βαρέλι, με ασύδοτο γλυκό μπαχαρένιο ορίζοντα και ποιοτικά, κομψά σημεία σκούρας σοκολάτας και espresso, σοκολατοποιημένα άνθη και κόκκινα φρούτα δεν εξαιρούνται. Το αλκοόλ ακούγεται σοβαρά.
Τάλαντο ακριβό στο στόμα.
Η σπάνια φυσιογνωμία του το ωθεί να μετατρέψει σε ιδιάζουσα γευστική αρωματικότητα την οσφρητική καταγραφή. Μαυλιστικό φρούτο με ξελογιαστικές διαθέσεις, λες και ακροβατεί περίπλοκα ανάμεσα στους δύο χρωματισμούς του κόκκινου και του πρασινου, την ώρα που τα καραμελωμένα και ζαχαρωμένα κόκκινα φρούτα συναντούν το γλυκό συκαλάκι (που προσπαθεί να πείσει για δέρμα) και τα σιροπιασμένα βότανα στο όνομα του πράσινου. Οδηγούνται δε σε ένα γλυκόξινο ντελίριο που επισυνάπτει και συγκεράζει χρώματα και υφές (αφού λες και τραγανίζονται στο στόμα τα μικροσκοπικά σποράκια των άγριων ερυθρών φρούτων). Η τελευταία αίσθηση κουμπώνει ανεπανάληπτα με την φορτσάτη φρεσκάδα που προσφέρει η υψηλόστροφη γάργαρη οξύτητα αλλά και η τεταμένη ενέργεια του ορυκτού -και ευτυχώς, αφού η θέρμη του κρασιού κυμαίνεται σε υψηλά επίπεδα-, δημιουργώντας ανακουφιστική ανάταση στον πολύ ζουμερό, μέτριο όμως όγκο. Εξαίρετο φινίρισμα στις τανίνες, που δεν απασχολούν παρά μόνο λιπαντικά και με μεσαία διαβάθμιση δυναμικής.
Το λιγότερο ενθουσιώδες σημείο του κρασιού είναι η επίγευση, που δεν καταφέρνει να ξεπεράσει το μέτριο μήκος. Παρ’όλ’άυτά -και πέραν της σιροπιαστής βοτανικότητας-, προσφέρει μεγάλη ζωτικότητα, ούσα δυνατά γλυκόξινη και διακριτά ορυκτή, και πάλι ευτυχώς, αφού το αλκοόλ επιδρά ιδιαίτερα καυστικά, ανταγωνιζόμενο το θειώδες που καμπανιάζει.
Ανεξακρίβωτη ποικιλία που αναγκαστικά έπρεπε να καταχωρηθεί κάπως -λέγε με Μαυρούδι-, από το πρωτογενές υλικό φύτευσης του κτήματος το 1870. Εικασιολογικά και αν υποθέσουμε πως ήρθε μαζί με το Refosco, δυνητικά φέρνει κάπως στο Teroldego (αλλά και πάλι όχι), αν και θα προτιμούσα το DNA Profiling να δείξει κάτι γηγενές.
Φοβερή προσωπικότητα.
Φοβερό με προβατίσιο μπιφτέκι με καυτερή αρωματική σάλτσα Ajika που ενέχει δυνατά το βοτανικό στοιχείο. Κατσικάκι με πάστα πιπεριάς Φλωρίνης και κύμινο, χοιρινό με ljutenica, φιλέτο πάπιας με σάλτσα κερασιού και αρμπαρόριζας, αλλά και με μιά κοκκινιστή συνταγή ζαρζαβατικών με μαύρα ψάρια στον φούρνο, θα ήταν ωραίο.
