Η τέχνη του αθόρυβου αιφνιδιασμού.
Μίλια μακριά από τις ποικιλιακές πατρογονικές εστίες.
Με βεβαρυμένο ιστορικό απρόσεκτης, άτακτης οινοποίησης.
Όπως συνηθίζει, εκεί που σε αλλότριο κελλάρι, σε ξένα ντουβάρια, κλείνει τον χυμό του.
Η χρονιά του δύο χιλιάδες είκοσι, έσβησε από ένα ατάσθαλο μητρώο τα άτσαλα σημεία που το μαγάριζαν.
Οίνος Ερυθρός Ξηρός, Σπάτα Αττικής, Στερεά Ελλάδα
Merlot 70%, Αγιωργίτικο 30%
Σχεδόν βαθύ ρουμπινί.
Συντονισμένα μπαχαράτη μύτη με σύνταξη καφέ και σκούρης σοκολάτας και λίγο πιό εμφανές βαρέλι, όχι ιδιαίτερα εκδηλωτική. Μέσα, ελαφρύ προβάδισμα στο κόκκινο, με κεράσια, φραγκοστάφυλα και βύσσινα, έχοντας πιό μελανόχρωμο δαμάσκηνο να πλευρίζει την εντύπωση. Μικρή υποψία σκούρων ανθέων, ενώ σχεδόν άοσμα, μιά άτονη φυτική υπεκφυγή.
Πολύ ωραία εξέλιξη όμως της οργανοληψίας στον σχεδόν γεμάτο ουρανίσκο, όπου το πηχτό, συμπυκνωμένο φρούτο, δίνει διαπιστευτήρια καλής πάστας, με νοστιμιά και καλό πλανιάρισμα. Συνεχίζει ιδιαζόντως μπαχαράτα μαζί με σοκολατένιες και καφέϊνες προβολές, έχοντας ελαφρύ βερνίκι και χαμηλή καρβονικότητα, ενώ η πάνω από μετρίου ύψους οξύτητα του δίνει ενέργεια και συμπαρασύρει μικρές ορυκτές διακυμάνσεις.
Ισχυρές τανίνες που όμως δεν σκαλώνουν με αδρή στυπτικότητα, δείγμα της καλής δουλειάς, με τα βαθιά υποχωρήσαντα σκούρα άνθη να αντικαθίστανται από φυτικό υπαινιγμό που δεν επισύρει πρασινίλα. Θερμό εν γένει.
Καλή, πιό ορυκτή ακόμα επίγευση, αρκετά θερμή χωρίς να είναι καυστική από το αλκοόλ, καταλήγει μαζί με φυτικότητα απρόσκοπτα μπαχαράτα, εξάροντας ψημμένο καφέ και κουβερτούρα, αλλά και καρβονικά στοιχεία.
Με πολύ καλύτερο πωματισμό και πιό προσεγμένο, ίσως είναι η αρχή γιά μιά γενική ανασύνταξη του μικρού οινοποιείου.
Λαζάνια, παστιτσάδα, κοκκινιστό κοτόπουλο με χοντρό μακαρόνι και μπαχαράτη σάλτσα, κίτρινα σκληρά τυριά, ψητά της ώρας, Σμυρναίϊκα σουτζουκάκια, Πολίτικο σουτζούκι, σις-κεμπάπ.
