Τα παστέλ χρώματα της συνδέσμιας οδού.
Με την Route 66 να απέχει χιλιάδες χιλιόμετρα κουβαλώντας ένα κάρο μύθους, η παλιά επαρχιακή οδός με τους τρεις άσσους, που ενώνει τα μονοπάτια της Νεμέας και τις Αιγιάλειας, δεν έχει σκοπό να μπει στην ιστορία γιά τον ατέρμονο ρου και τις αγωνιώδεις περιπέτειες του επίδοξου ταξιδευτή της, σαν του στοιχειωμένου Αμερικάνικου αυτοκινητόδρομου, καταλαμβάνοντας επιπρόσθετα και μέρος της Δυτικής λογοτεχνίας.
Που γεφυρώνει τα δύο μεγάλα σταφύλια της Πελοποννήσου, της είναι αρκετό.
ΠΓΕ Πελοπόννησος, Τρίπολη Αρκαδίας, Πελοπόννησος
Μαυροδάφνη 50%, Αγιωργίτικο 50%
Μέτριο διαπερατό ρουμπινί.
Αρκετά ηδυπαθής αλλά και κομψή μύτη, με πουρέ σμέουρου και ζαχαρούχου λικερένιου φραουλόνερου αλλά και μαρμελάδας φράουλας. Ανθικό επίχρισμα, πολλά Ανατολίτικα γλυκά μπαχάρια, μα και βοτανική διάρθρωση με ελαφριά, δερματική περισσότερο, παρά ζωική νότα, συνθέτουν το σύνολο.
Αρκετά ισορροπημένο, πλην του αλκοόλ που ακούγεται καλά στον ουρανίσκο, περιδινίζει τα ανθικά και μπαχαράτα αρώματα γύρω από το κέντρο του αμιγώς κόκκινου φρούτου, με το βοτανικό σημείο να νιώθει έναν έντονο πράσινο φυτικό αντίλογο, που δεν φτάνει στην αντιαισθητική αγουρίλα, και έναν ήπιο δερματικό υπαινιγμό.
Μέτριος όγκος, καλά αποθέματα οξύτητας, που ξεπερνάνε ελάχιστα την μέτρια διαβάθμιση, και αρκετά αισθητές, λίγες πληθυσμιακά όμως και χωρίς να είναι γωνιώδεις, τανίνες.
Μέτρια, μπαχαράτη, κομματάκι στυπτική επίγευση, με το αλκοόλ να έχει δυναμική παρουσία, και την φυτική διάσταση να παίρνει μιά bitter τροπή και να εκδηλώνεται ακόμα παραπάνω.
Ψητά της ώρας, κιμαδένιες δημιουργίες, σκληρά κίτρινα τυριά, κατσίκι με πράσινο πέστο, χοντρά μακαρόνια με κιμά, λαζάνια.
