Η Διοτίμα στην Αρκαδία.
Ένας Πλατωνικός ερωτικός μύθος.
Το λικέρ του πεύκου, ο εραστής της ορεσίβιας ομορφιάς της Πίτυος.
Στο Καταράχι, το σπέρμα της δόξας τριάντα πέντε αιώνων, εισέρχεται στα Ασσύρτικα αμπέλια.
Ονομασία Κατά Παράδοση Ρετσίνα, Τρίπολη Αρκαδίας, Πελοπόννησος
Ασσύρτικο
Θολό, με αξιοπρόσεκτο ίζημα, κομμάτια εκ του οποίου έχουν στερεοποιηθεί πλήρως, ανοιχτό προς μέτριο χρυσαφί, περισσότερο στο χρώμα της ώχρας. Λίγες φυσαλιδούλες στο δαχτυλίδι.
Ατενής ρητινική παράσταση στην μύτη, σχοινόπρασο, φασκόμηλο και εστραγκόν, κινούν με επιτηδειότητα τα βοτανικά νήματα. Μπαχαρένιοι τόνοι, και το ώριμο εσπεριδοειδές βρίσκει και γλασαρισμένες και ποσέ εκδοχές του, ακολουθούμενο από μία νύξη βρασμένου κυδωνιού.
Super elegant ρετσινάτη νοστιμιά στον ουρανίσκο, από αυτές που άλλες οινοπαραγωγικές χώρες θα σκότωναν γιά να έχουν στην δούλεψή τους. Δεν υπάρχει παραμύθι και story telling εδώ, το πράγμα μιλάει από μόνο του, καθώς το πεύκο γονιμοποιεί με αισθαντισμό το λεμονάτο φρούτο με τις μηλιτικές αναφορές, και η ερωτική ελεγεία της Μαντίνειας καδράρει το Ασσύρτικο σε ρητινικό εκστασιασμό. Μεγάλη ενέργεια μαζί με μία πρεζούλα διοξείδιο, και εκτροχιασμένη η ένταση βρίσκει υψηλή όξινη διατύπωση μαζί με τονισμένες ορυκτές ταλαντώσεις στον σφιχτό, έμπλεο πικάντικων μπαχαριών, σχεδόν γεμάτο όγκο, που στελεχώνεται φαινολικά.
Μακρά, φαινολική, νόστιμα πικάντικη μπαχαρένια επίγευση με κομψό ρητινισμό και ωραίο lift από το διοξείδιο, με τις δυνατές ορυκτές καταβολές να καταλαγιάζουν την μετρημένη ύπαρξη του θειώδους.
Ρετσινάκλα. Θα επέμενα σε αναγραφή της εσοδείας, και μάλιστα σε περίοπτη θέση.
Θάλασσα, στεριά, αέρας και γη, όλα δικά του με την προϋπόθεση του έντονου βοτανικού στοιχείου σαν σάλτσα ή μαγείρεμα. Αν θα έπρεπε να διαλέξω, θα πήγαινα στην απόλυτη ένταση της σαρδέλας, είτε παντρεμένες με σάλτσα μήλου και εστραγκόν, είτε αχνιστές με μηλόξυδο, ολόκληρα σκόρδα και δενδρολίβανο.
