Το καλειδοσκόπιο μιάς ποικιλίας.
Η ψηλάφηση στα τάλαντα το Μούχταρου.
Ανοίγοντας την σκούρα βαφική φυσιολογία του στο ποτήρι, απελευθερώνονται αδούλευτα σενάρια.
Στο άγγιγμα των ορίων της πολυδυναμικότητας, έναν όρο-παράσημο γιά κάθε σταφύλι, η ροζέ ανταύγεια και τρόπος οινοποίησης, δείχνει αυτό που δυνητικά είναι ικανό να γίνει.
ΠΓΕ Θήβα, Άσκρη Βοιωτίας, Στερεά Ελλάδα
Μούχταρο
Λαμπερότατο, εμφανώς πάνω από βαθύ ροζ, μέτριο τριανταφυλλί είναι ο επαρκέστερος όρος.
Εξαιρετικά ιδιαίτερα ανθικά αρώματα του κόκκινου φάσματος, μαζί με καραμέλα κεράσι και γλάσο σμέουρου, με μιά πίσω φραουλένια στίξη. Πολλά γλυκά μπαχάρια, με αφανέρωτους, υποβόσκοντες φυτικούς τόνους.
Το όξινο είναι ο απόλυτος κυρίαρχος στον μεσαίου βάρους ουρανίσκο. Δίνοντας πληροφορίες από ξινά, αγίνωτα κόκκινα φρούτα και εν πολλοίς λευκόσαρκα, αφήνει μία εσπεριδοειδή ψευδή επίφαση, συγκαλύπτοντας την περιρρέουσα καραμελάτη ανθικότητα που υφίσταται παρ’όλ’αυτά, δίνοντας περισσότερο χώρο στον φυτικό παράγοντα να αναπτυχθεί. Πιπεράτα παρά γλυκά μπαχάρια, ενώ οι τανίνες παρότι απαλές εν γένει, έχουν ελαφρές στυπτικές άκρες, που δεν ενοχλούν όμως.
Μέτρια σε μήκος, ιδιαίτερα όξινη επίγευση με εσπεριδοειδή διάθεση, που βρίσκει πλήρη συμπαραστάτη το φυτικό στοιχείο, που όμως δεν επιδεικνύει πρασινίλα και άγουρα θέματα. Το θειώδες φαίνεται προς το τέλος.
Μεγάλο ερωτηματικό στο τραπέζι.
Κοτόπουλο με παντζαροσαλάτα γιαουρτιού, ριζότο με φράουλες και γαρίδες.
