Λίγη σημασία έχει, πως κατέληξε στην σημερινή του μορφή.
Ο επικρατών μύθος το θέλει να δημιουργείται όταν ένα βαρέλι Recioto αφέθηκε και βρήκε τις ζύμες κάπου, κάπως, να λειτουργούν και να ζυμώνουν το περεχόμενο μέχρι ξηρότητος.
Το στυλ, που από την πρώιμη ονομασία Recioto Amaro, πέρασε στο Recioto della Valpolicella Amarone γιά να φτάσει στην δεκαετία του ’50 ο Bolla πρώτος να το βγάλει μαζικά στο εμπόριο σαν Amarone della Valpolicella, αποτελώντας ένα σχετικά πρόσφατο προϊόν σε σχέση με τα τόσα χρόνια που ήταν γνωστό, απολαμβάνοντάς το οι ντόπιοι.
Η υπερσυμπύκνωση των Οκτωβριάτικων σταφυλιών που αφήνονται στα ψάθινα graticci σε αεριζόμενα δωμάτια ή αποθήκες, χωρίς πάντα να υπάρχει εποπτεία και παρέμβαση σε σχέση με την υγρασία και την θερμοκρασία, να αφυδατωθούν συνήθως μέχρι των Ιανουάριο, χάνοντας περίπου το 30 με 40 τοις εκατό του βάρος τους προτού πιεστούν και ζυμωθούν, είναι εντυπωσιακή και συνιστά ένα βαθύ εκχύλισμα φρούτου, τανινών και οξέων.
Ο πλούτος και η ηδονική έκφραση των κορυφαίων αποδόσεων των μεγάλων παραγωγών του είδους, καθιστά τα κρασιά που προκύπτουν από αυτήν την ιδιαίτερη διαδικασία, κάτι μοναδικό, κοστοβόρο, στέλνοντάς τα στο πάνω ράφι, περίβλεπτα και απολύτως επιθυμητά και προτιμητέα.
Amarone della Valpolicella DOCG, Palazzolo di Sona, Veneto, Ιταλία
Corvina, Rondinella, Molinara
Σκούρο ρουμπινί με γκρενά μηνίσκο.
Βαθιά, εισχωρητική μύτη πολύπλοκου χαρακτήρα.
Χωμάτινη, όσο τα γνωστά χαρακτήριστικά του στυλ ξεδιπλώνονται γιά να αραδιάσουν ένα ακαθόριστο αριθμό αρωμάτων στους οσφρητικούς κάλυκες:
Δέρμα, μαύρη Κορινθιακή, αποξηραμένο δαμάσκηνο, μαύρο ρούμι, πίσσα, rancio, σοκολάτα, πικραμύγδαλο, espresso και αστεροειδής γλυκάνισος.
Γεμάτο, μαγικό, με λουσάτη γοητεία, ακινητοποιεί τις αισθήσεις, φουσκωμένο ποτάμι που πλημμυρίζει χωρίς βία τον ουρανίσκο.
Όλος ο πλούτος της μύτης συγκερασμένος και δοσμένος με έναν ευγενώς ογκώδη δομικά τρόπο.
Όντας σε καταπληκτικό συγχρονισμό ωριμότητας η στιγμή της τωρινής απόλαυσής του, ενώ η υψηλή οξύτητα βοηθάει να ανσυρθεί από την μνήμη και φρεσκάδα κόκκινου κερασιού και cranberry.
Με την αναμόχλευσή του, όλο και περισσότερα αρώματα γίνονται αντιληπτά, μέσα στο ήπιο, απλωμένο περιβάλλον των γλυκών τανινών.
Πελώριο, χωρίς να είναι βίαιο στην κατάκτηση του χώρου, απόλυτα στρογγυλό.
Η επίγευση μετριέται σε λεπτά, ταινία μικρού μήκους, προβάλλει τις γεύσεις ξανά και ξανά.
Οτιδήποτε πιό κάτω από ένα πιάτο όπως αγριογούρουνο ή κυνήγι με πλούσιες φρουτώδεις σάλτσες δαμάσκηνου και μύρτιλου, θα φανεί λίγο. Ίσως ένα τοπικό Monte Veronese ή ένα από την γειτονική Λομβαρδία Robiola, σταθούν επάξια με τον τυρένιο πλούτο τους.
