Χρόνια που εμείς κοιτούσαμε να σώσουμε την γούνα μας.
Έτη που αυτοί φτιάχναν την ζωή τους με βλέμμα στο μέλλον, απαλλαγμένοι από την αγωνία της επιβίωσης. Αδόκιμες συγκρίσεις μεταξύ μη τεμνόμενων, μη συμβατών οδών. Αυτό το τελευταίο, ταπεινό, εμπορικό Soave, δείχνει την χαώδη απόσταση μεταξύ του Ελληνικού και Ιταλικού κρασιού.
Soave Classico DOP, Lazice Verona, Veneto, Ιταλία
Garganega 80%, Trebbiano di Soave 20%
Σχεδόν βαθύ λεμονί.
Απίθανη Σοάβεια μύτη, η λαγνεία είναι εκεί και περιμένει με ορυκτή, μάλλινη ακτινοβολία. Δύο και να καίνε, και όλες οι εκφάνσεις λωτού και μάνγκο καταθέτουν ποιότητα που γονατίζει. Αν θέλουμε να την συμπληρώσουμε, μπορούμε να βάλουμε στην εξίσωση τάρτα βερύκοκκου, όταν τα άνθη μανταρινιάς και πορτοκαλιάς σέρνουν αναγνώσεις από γλυκό πουρέ από τα ίδια τα φρούτα τους. Ντελικάτη στην πιπεράτη βοτανική της διατύπωση και ιδιαίτερα προσεκτική σ’ αυτό, έχει ιδιαίτερα υψηλό μπαχαρένιο τόνο, που κυμαίνεται σε πικάντικη φόρμα.
Αυτοί οι τύποι ξέρουν πολύ καλά τι κάνουν εκεί πέρα.
Στο στόμα, το κρασί είναι ένα καθαρά ηδονιστικό εργαλείο, στυλιζαρισμένο και στημένο να εθίζει.
Ώριμος στα όρια του λιωσίματος λωτός, κρέμα μάνγκο, προλαβαίνουν και πάλι τα υπόλοιπα αρώματα που καταγράφηκαν, δημιουργώντας ένα πεδίο άκρατης ευχαρίστησης, χωρίς να χρειάζεται να επιστρατευτούν ακραία στοιχεία έντασης και διάτρησης. Οι τεχνολογική μαγκιά τους, συνίσταται στο πως χειρίζονται τα 4 g/lt σάκχαρα, κάνοντάς τα φαίνονται απλά γλυκό, τρυφηλό φρούτο και τίποτ’άλλο στον κρεμώδη όγκο, που δεν φτάνει πειστικά στα γεμάτα όρια. Σοβαρότατο μέρισμα σ’αυτό βέβαια, χρεώνεται στα μεγάλα ποσοστά ενέργειας του ορυκτού και της οξύτητας, που προσδίδουν άπλετη δροσιά και φρεσκάδα.
Μέτρια σε μήκος επίγευση γεμάτη ορυκτό, πιπεράδα και πικάντικη σύσταση μπαχαριών και βοτάνων. Ίσως διαφαίνεται μιά προσθήκη τρυγικού αφού η οξύτητα είναι λίγο ξεκομμένη προς το τέλος, αλλά αυτό λίγο απασχολεί.
Soave. Τα καλύτερα φτηνά λευκά κρασιά ηδονισμού του κόσμου (γιατί οι αντίπαλοί τους, τα ξηρά Sherry, δεν παίζουν στο ηδονιστικό μοντέλο), αφού ακόμα οι premium εκπρόσωποι δύσκολα ανεβαίνουν πάνω από 30 ευρώπουλα, δείχνουν τι έχουν κάνει οι τετραπέρατοι Ιταλιάνοι και δεν μπορείς να σταματήσεις αν δεν πιείς και την τελευταία σταγόνα μονοκοπανιά. Σε κάνουν επίσης μάγκα και γνώστη, όταν παίρνεις μπιρ-παρά ένα εξαράκι, πας καμία φιάλη δώρο και εντυπωσιάζονται άπαντες από τις φοβερές γνώσεις σου στο κρασί, χώρια που κρατάς μερικές για να δεις να εκπτύσσεται σε λίγα χρόνια η ορυκτή τους έκρηξη.
Γεννημένο για αλλαντικά, ακόμα και τα πιό σκληροπυρηνικά, αφού θα πάθετε τατάουα αν το δοκιμάσετε με καπνιστή μοσχαρίσια γλώσσα του Sarry. Θαλασσινά και ψάρια εκ των ων ουκ άνευ, κρεμώδη ζυμαρικά με παχιές λευκές σάλτσες και gnocchi, φοντύ τυριών, δοκιμάστε με φραγκόκοτα με πορτοκάλι για να σας φύγει το τσερβέλο, και να μην νομίζετε ότι δεν κανονίζει άνετα λευκό κρέας.
