Νεκρόπολις, στοιχειωμένη Γη της Ασβέστου.
Θρυμματισμένοι καθρέφτες ενός ξεχασμένου παρελθόντος.
Οι αντανακλούσες ίριδες από τα άσπρα χώματα, δεν φτάνουν για να κατέβουν το βουνό.
Στον λησμονημένο τόπο τής Σιάτιστας, η άλλοτε κραταιά αμπελουργική παράδοση ψελλίζει ανάχαρα μέσα από τα εναπομείναντα παλιά κούτσουρα, αντηχούσα βαριά μέσα από την ρίζα τού όρους.
ΠΓΕ Σιάτιστα, Σιάτιστα Κοζάνης, Μακεδονία
Ξινόμαυρο
Με υψηλότατα ποσοστά κομψότητας, η άκρα φινετσάτη μύτη πλημμυρίζει με κόκκινο. Ροδοπέταλα, φράουλες, σμέουρα, κεράσια και μιά μικρή υποψία από ρόδι, αιθεροβατούν πάνω στις ανάλαφρες πουέντ τους. Μιά στάλα από cherry liqueur δίνει έναν τόνο ωριμότητας στην εν γένει φρέσκια αντίληψη, λίγο raspberry crumble προσθέτει το φαντασιακό τής γλυκύτητας. Πολύ ντελικάτο ξύλο που ακουμπάει όσο πρέπει και σχεδόν ανεπαίσθητα, δίνει άηχα σημεία από κουβετρτούρα και σκούρο καφέ που πασχίζονται να αναγνωριστούν, λίγα γλυκά μπαχάρια στο προσκήνιο, χωρίς να μονοπωλούν τίποτα. Σε χαμηλό κατώφλι η φυτικότητα τού σταφυλιού με λίγες βοτανικές εκφάνσεις, απασχολούν ελάχιστα.
Η εκρηκτική ενέργεια τού τόπου σείει τον ουρανίσκο. Σπασμένοι με αξίνα μόλις θαρρείς, οι λευκοί ασβεστόλιθοι νιώθονται στον θόλο με υψηλό παλμικό φορτίο, πάει να πει με ορυκτότητα που διαπερνάει. Με φρεσκάδα πρωϊνής πάχνης, η cool-breeze αύρα τού κρασιού υποκινείται από το φρενιασμένο 3,3 pH, για να μας δώσει να καταλάβουμε για τα καλά τον υψομετρικό αέρα που δέρνει τα πρέμνα, και η ακτινοβόλος οξύτητα εκκινεί διαδικασίες δροσιάς και ψύχους. Στα όρια τού αγίνωτου, τα κόκκινα φρούτα προσλαμβάνουν και νότες από πράσινα δαμάσκηνα, στα οποία έχει εκχωρηθεί σημαντικό μέρος τής φυτικότητας που αγκομαχά για να μην προσδώσει αγουρίλα, αλλά η σαρωτική στόφα τού τόπου -ναι, εδώ μιλάμε πράγματι για terroir- τα παίρνει όλα υπό την πλήρη αιγίδα του, γράφοντας θριαμβική σελίδα σε μιά τέτοια ταλαιπωρημένη εσοδεία. Στον ήπια γεμάτο όγκο, οι εκπληκτικής δουλειάς υψηλές τανίνες που δεν προδικάζουν με τίποτα Ξινόμαυρο, αντηχούν αίσθηση ωριμότητας και πολυμερισμού μέσα σε ένα τόσο άγουρο περιβάλλον, υποκείμενες στο φτωχικό βιός του μισού, άντε ενάμιση κιλού ανά φυτό, απόδοσης καρπού.
Μακρά επίγευση, βουΐζοντας ορυκτά. Όξινη και διατρητική, με τις ξινές φράουλες και τα κούμαρα, το ρόδι που δεν έχει ολοκληρώσει τον κύκλο του, να συνδράμονται από αγίνωτα ερίκια για πλήρη εμπέδωση τού γοητευτικά ξινού. Ήπιες δόσεις φυτικότητας που δεν εκτραχύνεται.
Θα κυκλοφορήσει σε λίγες μέρες.
Θα γίνει σημαντικά καλύτερο, αρκεί να τού δώσετε τα χρόνια του, όπως σοφά θα κάνετε αν το ανοίξετε για δυό-τρεις μέρες στην φιάλη.
Εδώ θέλουμε λίγη προσοχή.
Ανέτοιμο ακόμα, θα ήταν καλά να επιδοθούμε σε λεμονάτες σάλτσες ή με ξινή σάλτσα ντομάτας, πάνω σε αρνί, χοιρινό και κατσίκι, αλλά θα ανοίξει εντυπωσιακά την γκάμα του συν τω χρόνω.
