Αδελφοποιτοί παράλληλοι.
Όταν η Νάουσα ζήλεψε την Emilia-Romagna.
Και σαν το Ξινόμαυρο θέλησε να υφαρπάξει την αφρώδη πορφύρα του Lambrusco.
Στην πραγματικότητα, και πέρα από τις ανέμπνευστες πολλές φορές οινοποιήσεις τής περιοχής αυτής τής Ιταλίας, η Μακεδονίτικη εκδοχή φαντάζει -και είναι- πολύ πιό ενδιαφέρουσα, προσθέτοντας ένα ακόμα πολυδιαστατικό λιθαράκι στην πολυδυναμικότητα της ποικιλίας-συμβόλου του Βορρά.
Ποικιλιακός Οίνος Αφρώδης, Νάουσα, Μακεδονία
Ξινόμαυρο, ελάχιστο Μοσχόμαυρο
Καλή, ικανή ποσότητα επιφανειακού αφρισμού, με όχι μικροσκοπικού μεγέθους φυσαλίδες πάντως, τα καρδόνια των οποίων δεν είναι εύκολο να γίνουν αντιληπτά εντός του μετρίου ρουμπινί χρώματος, ως προς την επιμονή και διάρκειά τους. Πολύ ωραία αρώματα στην ζωηρή μύτη: κανέλα και μοσχοκάρφι προϋπαντούν το ευρύ μπαχαρενιο μέτωπο που περιβάλλει τα κόκκινα φρούτα και άνθη. Ξερός ιβίσκος και αφυδατωμένα ροδοπέταλα, κομπόστα δαμάσκηνο, σμέουρα, κεράσια, φράουλες, που απαντώνται και στις αφυδατωμένες μορφές τους. Χαμηλά φυτικά και βοτανικά επίπεδα, που όμως είναι πολύ εύρυθμα χωνεμένα στην οσφρητική ολότητα, λικέρ και lingonberry purée δίνουν μιά τελική νότα σαγήνης.
Ναι, είναι γλυκό. Ίσως παραπάνω γλυκό από όσο πρέπει ή όσο μπορεί να αντέξει ο γεμάτος, χυμώδης ουρανίσκος. Αλλά είναι Ξινόμαυρο, και το καταλαβαίνεις μέχρι τα μπούνια. Και αυτή η αναγνώριση της ταυτότητας ίσως να είναι πιό σημαντική από τις θεωρήσεις απολυτότητας περί ισορροπίας. Και είναι απολαυστικό το διαόλι παρότι κορτάρει σοβαρά με τις κόκκινες γραμμές της γλυκατζούρας, και μολονότι η οξύτητα και το διοξείδιο δίνουν μετριασμένη φρεσκάδα, η ακατανίκητη, η αρχετυπική τάση του ανθρώπινου εγκεφάλου γιά το ηδύ, υπερισχύει. Πολύ καλή απόκριση του εκφραστικού φρούτου που έχει σιροπένια, γλυκιά νοστιμιά, με κοντινές τις γευστικές αποδόσεις σε συσχετισμό με την αποτυπωτική χάρτα της μύτης, οι δε τανίνες γίνονται αντιληπτές σε μέτριο ύψος, χωρίς όμως να γρεζάρουν.
Εκπληκτική, εξαιρετικά μακρά, σιροπένια επίγευση, με πρωτοφανή εκφραστικότητα. Μεγάλη ποικιλία και πολυπλοκότητα, που απ’όλα τα μπαχαρένια, ανθικά και γλυκά φρουτώδη περάσματα, καταλήγει μέσω μιάς ελαφρά ορυκτής διατύπωσης, σε μιά ωραία bitter φυτική και βοτανική βάση, που εμμένει.
Αν αρέσει η γλύκα, θα ενθουσιάσει σαν απεριτίφ, αλλιώς μιά φρουτοσαλάτα με δαμάσκηνα και κεράσια θα είναι just fine. Με λίγη όμως προσοχή, θα έχει καλό γαστρονομικό γκελ. Χοιρινό με γλυκοπατάτα, ριζότο παντζαριού, φιλέτο πάπιας με σάλτσα μαύρου σταφυλιού, στιφάδο από κάστανο, κουνέλι, ή σουπιά, αρνάκι με chutney ροδιού, χοιρινός λαιμός με cranberry, noodles με καρότα, κόκκινες και πορτοκαλί πιπεριές, κρεμμύδι και soy sauce.
