Όσο κοντά, τόσο μακριά.
Κι’αν μιλάει με λόγια σαγήνης, δεν θα δοθεί εύκολα.
Κι’όσο φαίνεται εύκολο στον χειρισμό, τόσο με δυσκολία του παίρνεις πράγματα.
Το δέλεαρ της ενασχόλησης με ένα -πολύ φαινομενικά- προσηνές και ευπροσήγορο, αν μπορούν να ισχύουν αυτοί οι όροι, σταφύλι, είναι μεγάλο.
Το βουνό όμως που πρέπει να ανεβείς, γιά να δεις από που ανατέλλει ο ήλιος, ατελείωτο.
ΠΟΠ Νεμέα, Εμφιάλωση Παιανία Αττικής, Στερεά Ελλάδα
Αγιωργίτικο
Βαθύ ρουμπινί.
Εμφατική, πληθωρική μύτη, με ευρύτατο μπαχαρένιο και πιπεράτο πλαίσιο, και με μεγάλη επίδραση από το βαρέλι που προσφέρει αφειδώς βανίλια, λακτόνες, μπαχάρια και σοκολάτα.
Ο πυρήνας του φρούτου κινείται στην ώριμη πλευρά με μαυροκέρασα, αποξηραμένο δαμάσκηνο και λίγη μαύρη Κορινθιακή, και με εικασία γιά ξερά σκούρα άνθη.
Γεμάτο στο στόμα, αναντίλεκτα στρογγυλό, προσπαθεί να αφορίσει αμυδρά τον πολύ ώριμο χαρακτήρα της μύτης και προσλαμβάνει και κόκκινα βυσινένια στοιχεία, γιά μία φευγαλέα στιγμή όμως, βοηθούσης της μέτριας, εξισορροπιστικής οξύτητας.
Πολλές αλλά ζουμερές τανίνες που υποδηλώνουν εκτενή εκχύλιση, κάτι που έχει επίπτωση και στο ιδιαίτερα επιδραστικό φυτικό στοιχείο που ακουμπάει έντονα και στο πράσινο φάσμα, διεισδύοντας με πολύ bitter πικρίλα, τόσο, που καταλύει οτιδήποτε, κάνοντάς το μονολιθικό. Το βαρέλι συνεχίζει απτόητο, πολλά μπαχάρια και λοιπά του στοιχεία μέσα στον μαύρο ιστό του φρούτου, πάνω απ’όλα όμως το κρασί είναι πράσινο, πικρό και άγουρο, και μέσα σ’όλα αυτά, το υψηλό αλκοόλ περνάει και δεν ακουμπάει.
Μέτρια, πολύ βαρελάτη και μπαχαρένια επίγευση, με πράσινο bitter στίγμα που επιβάλλει πικρίλα συνεχώς.
Σκληρά κίτρινα τυριά, ενώ χρειάζεται την γλύκα της πάστας γιά να ρεφάρει, με μουσακά, λαζάνια, Μπολονέζ, ενώ το ίδιο θα προσφέρει και η μελιτζάνα, είτε σαν παπουτσάκια ή χουνκιάρ, είτε σε οποιαδήποτε άλλη παρασκευή που τη περιέχει.
