Η εκθαμβωτική περιοδικότητα των σπάνιων αστέρων.
Κάθε δέκα χρόνια επιλάμπουν στο διάσελο των βουνών.
Στον κύκλο των δέκα ετών, πυρφόρα σκορπίζουν τις ηλιοχαρείς αχτίδες τους, χάντρες μαγικές φυλακισμένου χρόνου.
ΠΓΕ Πελοπόννησος, Άργος Αργολίδας, Πελοπόννησος
Μαυροφίλερο / Μοσχοφίλερο
Νεότατο, ούτε καν μέτριο λεμονί με πρασινωπές ανταύγειες. Όχι φαινολική οξείδωση εδώ.
Η spicy μαγεία απλώνεται σαν αστερόσκονη στην μύτη. Η χαώδης πικάντικη πολυπλοκότητα χαρίζει μνήμες από αιθέρια έλαια, σπασμένους πιπεράτους σπόρους και από κείνους του κόλιαντρου, μαζί με νωπό τζίντζερ, σε ένα ελιξήριο που χτυπιέται στο πέτρινο γουδί την ίδια ώρα, και που τα κιτρινοπράσινα εσπεριδοειδή ξύσματα, τα λεμονόφυλλα, η λουΐζα, ο δυόσμος και ο βασιλικός, τού δίνουν άφταστη χάρη. Kaffir lime, λεμόνι, φρεσκοκομμένα μήλα, αρωματικά λευκά λουλουδάκια αλλά και άνθη μανταρινιάς μαζί με κάποιες μακρινές πυρηνόκαρπες αντηχήσεις, συγκεντρώνουν περαιτέρω φρεσκάδα και νεότητα στον πυρήνα, και το εθιστικό ντελίριο αισθητισμού δεν θέλεις να τελειώσει.
Είναι απολύτως βέβαιο ότι το κρασί εμφιαλώθηκε το ’24, από τον πρόσφατο τρύγο του 2023, και οι Θεοί των σταφυλιών μας περιπαίζουν κοροϊδεύοντας το ανάξιο και ατελές, υποτιθέμενα κεκτημένο της -στρεβλής και έωλης- γνώσης μας. Το σφυροκόπημα έντασης, φρεσκάδας και δροσιάς στον ουρανίσκο, έρχεται να μας το υπενθυμίζει με τον πιό επώδυνο γιά το ματαιόδοξο Εγώ μας, τρόπο. Σπαρταριστό, εκρηκτικά νόστιμο φρούτο, και οι ηλεκτρικές εκκενώσεις της οξύτητας το φωτοβολούν σαν βολταϊκό τόξο, και σαν να μην έφτανε αυτό, η υπερκλάση (που σημαίνει σίγουρα πάνω από Α++) τού ενεργειακού ορυκτού του πεδίου, προδιαθέτει γιά μάσημα κιμωλίας και γης διατόμων στον ελαφρά βουτυράτο, μέτριο και λίγο παραπάνω όγκο του στόματος. Spicy to the bone με σκαμπρόζικο ταμπεραμέντο πιπεράδας στα μπαχάρια και τα βότανα, το ορεινό θαύμα της Πελοποννήσου μας τραβάει το αυτί γιά την άτακτη, άπιστή μας συμπεριφορά γιά το κρυφό μεγαλείο του.
Μακρά, ορυκτή στα άκρα, υφάλμυρη επίγευση, και το αλατισμένο βούτυρο που νιώθεται στ’αλήθεια, δίνει μιά ευκρινή σύσταση γιά τον άριστο πρωτεϊνικό πολυμερισμό των αμινοξέων. Πιπεράτη, πικάντικη με στόμφο στα βοτανικά και μπαχαρένια μέρη της, δεν αφήνει ούτε μιά στιγμή εντυπωσιασμού γιά το κρασί να πάει χαμένη.
Οι νεόκοποι ”γνώστες” και γνωστικοί του διαδικτύου, που διαδίδουν με περισπούδαστο δασκαλίστικο ύφος παπάντζες εν είδει ντιρεκτίβας, του τύπου ”Σαντορίνες, max 4-6 χρόνια γιά να έχουμε το κεφάλι μας ήσυχο”, και, ”Ξινόμαυρο, μετά τα 15 χρόνια άνοιγμα γιά να το απολαύσεις”, καλά θα κάνουν να βάλουν τριπλούς φακούς στα γυαλιά που τους περνάει το ταπεινό Μοσχοφίλερο. Ο ατελείωτος κυκεώνας των λεπτομερειών του κάθε κρασιού, εσοδείας και οινοποίησης, δεν επιτρέπει τίποτα γιά γενικευμένες και απόλυτες εκτιμήσεις, αφού μάς χτυπάει στην πρώτη ευκαιρία στα μούτρα, το πόσο αδαείς στην πραγματικότητα είμαστε. Ή αν θέλετε, και πόσο κάποιοι άλλοι διείδαν πράγματα που αυτούς ούτε τους πέρασαν από το μυαλό.
Με το Άγιο Βιδωτό κλείσιμο και πάντα σε ωριμαντή, δεν θα με εξέπληττε αν άγγιζε τις παρυφές της εικοσαετίας.
Παγώστε το σε θερμοκρασία Σαμπάνιας και απολαύστε με δυό-τρεις σταξιές lime τα ωμά όστρακά σας. Θα τρυπήσει δίχως δυσκολία οποιοδήποτε λευκό κρέας, θαλασσινό, πουλερικό ή τετράποδο, με το πασπαρτού να είναι πικάντικη σάλτσα λεμονιού-μουστάρδας με έντονο βοτανικό πρόσημο, chimichurri, verde, pesto, vierge, μέσα κι αυτές. Πέστο βασιλικού γιά τα ζυμαρικά σας, και θα συμφωνήσουν κι αυτά, μαλακά και αλοιφώδη κατσικίσια άσπρα τυριά με ένα σωρό παραλλαγές τους σε πιπέρια και βότανα, θα το βρουν άκρως αναζωογονητικό.
