Δεν έκανε τίποτα.
Ο ασβεστολιθικός ογκόλιθος μιλάει μέσα απ’τα βάθη της πέτρας, με φωνή αρχαία, ακατάληπτη, κι όμως γνωστή.
Του λέει πως να πράξει.
Ο άνθρωπος υπακούει.
Ο κώδικας της φύσης είναι απολέμητος, αδήριτος, ορθός κοφτός.
Έχει στα χέρια του χρυσάφι και το κάνει κρασί.
Φτιάχνει κι έναν ίσκιο μακρύ και βαρύ, να φέρνει βόλτα και κείνον τον ξερικό στης αντίκρυ θάλασσας το νησί. Και φτιάχνει άξιο, θαλερό αντίπαλο.
ΠΟΠ Ροµπόλα Κεφαλονιάς, Κεχριώνας Κεφαλονιάς, Επτάνησα
Ρομπόλα
Λαμπερό χρυσαφί στο χρώμα.
Αισθησιακά πλησιάζει την μύτη, την πολιορκεί με λουλάκι, λεβάντα, κίτρινα άνθη, ορυκτό, με ώριμο περγαμόντο, κυδώνι, ξύσματα εσπεριδοειδών, ψευδεπίφαση οξειδωτική.
Ηδονικός ορυκτός χείμαρρος στο στόμα, λαμπερό φρούτο και κάπου, φευγαλέα αναλαμπή στη μνήμη, άγγιγμα sorbet λεμονιού.
Καταιγιστική οξύτητα, ένταση, βάθος, κλάση, στόφα, ισορροπία.
Κρυστάλλινο, λεπτό, αλλά όχι, πυκνό σαν πέτρωμα.
Επίγευση πολύ μακρά. Την ορίζει ο ασβεστόλιθος, την τρυπάει η οξύτητα, την τελειώνει ξύσμα μολυβιού.
Δεν άνθησε ακόμα.
Ιδιαίτερη περίπτωση, γιά ιδιαίτερο χειρισμό.
Χέλι στα κάρβουνα.
