Οι ακολουθητές της φιλοσοφίας της ελάχιστης ή μηδενικής παρέμβασης στον κύκλο της ζωής του κρασιού, από το αμπέλι μέχρι την φιάλη, θα μπορούσαν να καγχάσουν χαιρέκακα.
Θα μπορούσε να αποτελέσει παράδειγμα της υπεροχής της φύσης έναντι της ανθρώπινης χειραγώγησης.
Μιά μικρή κι όμως σημαντική ενέργεια, όπως είναι αυτή του φιλτραρίσματος, είναι δυνατόν να εγείρει ένα ντόμινο αντεγκλήσεων, αντιπαραθέσεων, των υπέρμαχων των δύο στρατοπέδων.
Ή μήπως όχι;
Χρειάζεται να υπάρχουν φανατικοί, αντίπαλοι, αντιτιθέμενοι και αντιφρονούντες σε ένα αντικείμενο, σε έναν χώρο που πραγματεύεται τον ευζωισμό και τις όμορφες στιγμές;
Θαρρώ πως όχι.
Το κρασί είναι ένα τελικό προϊόν που ασφαλώς προέρχεται από φυσική πρώτη ύλη, αλλά καταφανώς χρειάζεται τον ανθρώπινο παράγοντα γιά να φτάσει ως εκεί.
Αυτό πρέπει να γίνει απολύτως κατανοητό και ας υπάρχουν πλέον μόνο φίλοι ή θιασώτες διαφόρων στυλ κρασιών, περιοχών που τα παράγουν, συγκεκριμένων παραγωγών και ούτω καθεξής.
Καλά κρασιά μπορούν να παραχθούν από παντού, χωρίς δογματισμούς, χωρίς ολοκληρωτικές και ισοπεδωτικές απόψεις, αυτό πρέπει να είναι ο μπούσουλας.
ΠΟΠ Ρομπόλα Κεφαλληνίας, Κεχριώνας Κεφαλονιάς, Επτάνησα
Ρομπόλα
Αρχές χρυσαφιού χρώματος γιά το βαθύ λεμονί κρασί του Σκλάβου και πιό ”καθαρή” μύτη, χωρίς την οξειδωτική δράση, στο βαθμό που έχει συνηθιστεί τουλάχιστον.
Ώριμα πυρηνόκαρπα και κυδώνι, γκρέηπφρουτ, λευκά ανθάκια, υποψία ορυκτού.
Αρχικώς γεμάτο στο στόμα, με τον ίδιο πυρήνα φρούτου που παρατηρήθηκε στη μύτη, ενώ εμφανώς περισσότερο ορυκτό απ’ό,τι στον οσφρητικό ορίζοντα.
Οξύτητα προς υψηλή.
Μετά τον μέσο ουρανίσκο συρρικνώνεται ελαφρώς γιά να δώσει μιά λεπτή ορυκτή γραμμή που περιλαμβάνει και μιά βοτανικά πικρούτσικη αίσθηση, στην καλή σε μάκρος επίγευση.
Δεν στέκεται στο ίδιο ύψος και ιδιοσυγκτασία με το αφιλτράριστο του ’15.
Ψητά ψάρια, όστρακα και ριζότο θαλασσινών, λευκό κρέας.
