Λαγαρό.
Νέτο σκέτο.
Αυτό κι’ο ήλιος.
Αυτό κι’ο πυροδότης των αλωνιών του.
Που πήρε τον καρπό και τον ήπιε. Που πήρε σουφρωμένη, πληγιάρικη σάρκα και έδωσε κεχριμπάρι.
Βαθύ του Ηλίου. Γλυκό του Ηλίου.
ΠΟΠ Μοσχάτος Κεφαλληνίας, Κεχριώνας Κεφαλονιάς, Επτάνησα
Μικρόρωγο Μοσχάτο
Λαμπερό μέτριο προς βαθύ κεχριμπαρί.
Αγανάκτηση μαζί κι’ηδονισμός στην οσφρητική αντίδραση, από την πληθώρα των γλυκών ερεθισμάτων.
Γλυκό του κουταλιού πορτοκάλι, ψημένο κουμ-κουάτ και καψαλισμένη μανταρινόφλουδα, αστεροειδής γλυκάνισος, μοσχοκάρφι και μοσχοκάρυδο, χαρουπόμελο, καμμένος καφές, βρεγμένο δέρμα, αρμπαρόριζα και γηραλέα κίτρινα λουλούδια, μέσα σε ξηροκαρπάτο πλαίσο και ορυκτά, πνίγουν την απειροελάχιστη πτητική διάθεση υγρής κόλλας. Δεν το παράκανα. Κι’άλλα έχει.
Ο χρυσός καρπός είναι σε μεγάλο οίστρο στον ουρανίσκο, προσφέροντας συγκλονιστική γλύκα.
Σε αλλεπάλληλη οργασμική λειτουργία, τα σιροπάτα, μελένια, ξηροκαρπάτα, μπαχαρένια αρώματα, συντονίζονται με ορυκτούς παλμούς από τα έγκατα της άσπρης πέτρας στο λιπαρό, ελαιώδες, κάτω από πλήρως γεμάτο σώμα, με βιολάρη Διονυσιακό, το όξινο ασκέρι που μαδάει τις χαρές του.
Πολύ μακρά, πολύ ορυκτή, πολύ πρέπια επίγευση, δεν δέχεται χαλινάρι στο διάβα της.
Αν θέλετε να το χαρείτε πραγματικά, αφήστε το τουλάχιστον μιά βδομάδα ανοιχτό.
Ραβανί, πορτοκαλόπιτα, σαραγλάκια και σιροπιαστά, καρυδόπιτα, αλλά αφεθείτε στην μαγεία της αντίθεσης με γκοργκοντζόλα και μπλέ τυριά.
