Μισιρλού.
Στην λόζα που την φέγγει ο ήλιος.
Εκείνο το πρωί, ο Γέρος δεν ήθελε να πεθάνει.
Έστερξε να δει για στερνή φορά την μικρή που τού έκαψε τα σωθικά.
Την μικρή Ασσύρτικη ξανθιά φλόγα, που χορεύει δίχως αύριο στις άκρες του ηφαιστείου με αθάνατη πνοή.
ΠΟΠ Σαντορίνη, Πύργος Καλλίστης, Σαντορίνη, Κυκλάδες
Ασσύρτικο
Ελαφρά θολό, μέτριο χρυσαφί.
Μαγική πυρίκαυστος μύτη, με αναπνοές της αναβράζουσας ηφαιστιακής μήτρας. Αψιά μέχρι το κόκκαλο, συλλέγει τους ανέμους της ανθεστήριας άνοιξης στο τσουκάλι που φλέγεται από ήλιο και ορυκτή καυτή στάχτη. Κατακλυσμιαίο bitter orange στοιχείο, ο συζεύκτης μεταξύ του κίτρινου, πορτοκαλόχρωμου και πράσινου των εσπεριδοειδών. Μετά την απολυτότητα του νεραντζιού, έρχονται ευθείες μνήμες από ώριμα, ροζ γκρέηπφρουτ, λεμόνι και φράπα, κλημεντίνη και μανταρίνι πολύ ξωπίσω, όλα νωπά και φρέσκα, καμία ζαχαροπλαστική πρόσμιξη στην αντίληψη, δείγμα της ισχύος τού φρούτου. Το εσπεριδοειδές ανθικό φάσμα, περιλαμβάνει τα άνωθεν, γινωμένα. Έντονο μπαχαρένιο πεδίο με εξέχουσα πικάντικη δύναμη, τα άκρως πιπεράτα βότανα, λες και εμπεριέχουν καυτερότητα από jalapeños που εκφοβίζει. Αποδιώχνει οποιαδήποτε οξειδωτική τρωτότητα, δεν υπάρχει καν η υποψία ξερών χόρτων ή lead pencil.
Στην υψικάμινο τής αθανασίας του, η ζωή δεν δέχεται να χωρέσει σε φθαρτά κιτάπια.
Ο ουρανίσκος συγκαλεί μαζί το ξίφος και την πέτρα, το σφυρί και το αμόνι, το καλέμι και τον βράχο. Νευροπαραλυτική οξύτητα, κάνει την ένταση αβάσταχτη, ενώ εξουσιοδοτεί την εντροπία τού φρούτου να προκαλεί τους νόμους της θερμοδυναμικής, αφού η ενεργειακή του κατάσταση είναι τεταμένη σε βαθμό εξαΰλωσης, μην αντέχοντας τα στενά όρια τού πάνω τού μεσαίου όγκου, όπου η συνοχή και πυκνότητά του είναι πασίδηλη. Το έκρυθμο νεύρο, η βαθιά, σαρκοφαγική διάτρηση, τα φρενήρη όρια τού πικάντικου σε βότανα και μπαχάρια που έλκουν σμυριδική ορυκτή τραχύτητα, δεν αποτρέπουν επ’ουδενί την άκρατη διάθεση λεπτομερειακής διατύπωσης τού φρούτου. Νωπότατοι και αφοπλιστικά φρέσκοι, με απολέμητη αγριωπή νοστιμιά, οι καρποί παρατάσσονται αμιγώς, ένας προς ένας, και μάλιστα με την ελάχιστη δυνατή φαινολική κιγκλίδωση που συχνά ταλαιπωρεί τις Σαντορίνες.
Ατελείωτη επίγευση, με όξινη και ορυκτή διακόρευση που προκαλεί αποδιοργάνωση. Μόνο και μόνο για να έλθει η συγκινητική αποτύπωση του φρούτου με τις πικάντικες και πιπεράτες συνιστώσες των μπαχαριών και βοτάνων, και να συγκολλήσει με αυθεντία την ολότητα, και πάλι χωρίς κάποια περιοριστική φαινολική δυναμική.
Ο ανθός τού ανθού του πρόρωγου που οδήγησε στην αγνότερη των οινοποιήσεων.
Εκείνη την απόκοσμη συναστρία όπου το καλύτερο και μόνον, φρούτο που συλλέχθηκε, εμφιαλώθηκε σε 1500 φιάλες μαγείας, και με μιά οινοποιητική φιλοσοφία που -άγνωστο γιατί- δεν ακολουθήθηκε έκτοτε, για μιά ετικέτα που δεν επαναλήφθηκε ποτέ, κάνοντας την σπανιότητά της υπέρλαμπρη.
Φιάλη από τέλειες συνθήκες ωριμαντή, τιμή κατ’εκτίμηση.
Μία από τις τρεις καλύτερες Σαντορίνες που παρήχθησαν ποτέ.
Πλέον, είναι φανερό ότι τα σαθρά γνωματευτικά μπαρμπούτσαλα περί συγκεκριμένου χρονικού ορίζοντα της Σαντορίνης, έχουν καταπέσει με γδούπο, αρκεί να υπάρχουν τέλειες συνθήκες παλαίωσης, από καλά cuvées ή ειδικές εμφιαλώσεις, αλλά με την απαραίτητη προϋπόθεση της εξέχουσας εσοδείας. Ακόμα μαθαίνουμε με το στόμα ανοιχτό.
Δίνω τρεις οψιόν, ενώ θα μπορούσαν να είναι χίλιες τρεις:
Καλκάνι Grénobloise με πουρέ άγριου σκόρδου και θαλάσσια βότανα, μιά ιδιαίτερα περίπλοκη συνταγή με δυσεύρετα υλικά.
Αγριοκάτσικο Κέρου στην μαντεμένια γάστρα με τα γλυκάδια του, με baby πατάτες.
Τηγανητές τσίχλες με λευκό κρασί, κύμινο και ρίγανη, συντηρημένες σε βάζο με ελαιόλαδο.
Αφού βρήκατε αυτό το κρασί, μπορείτε να βρείτε και τα παραπάνω.
