Η Αγία Μαυροδάφνη στο εικονοστάσι.
Όχι, δεν θα προσκυνήσω, δεν το συνηθίζω.
Η Μαυροδάφνη, πέλαγος αξιών, καταρράκτης ευχαρίστησης, λιβάδι γόνιμο γιά τερέτισμα του νου.
Θα σκεφτώ όμως. Πολύ. Αυτό, το συνηθίζω.
Με θυμό πρώτα. Που μόλις καταλαγιάσει, θα καταπιαστεί με άλλα.
Με διεξοδικότητα, με ερωτήματα που ενοχλούν, που ζορίζουν, που ζητούν απάντηση.
Γιατί να συμβαίνει αυτό.
Γιατί η αρχοντιά της, η μεγαλοσύνη της, το βουνό ευδαιμονίας που χαρίζει, να μην έχουν τόπο, να μην έχουν χώρο, να μην έχουν όνομα.
ΠΓΕ Πλαγιές Αίνου, Κεχριώνας Κεφαλονιάς, Επτάνησα
Μαυροδάφνη
Βαθύ ρουμπινί.
Μύτη μαγική. Λεβάντα και λουλάκι κοσμούν τον ανθικό παράδεισο που προτάσσει.
Το kinky στοιχείο αναδύεται μέσα απ’αυτόν γιά να δώσει μιά πιό πονηρή, αμαρτωλή διάθεση.
Σβωνιά, σταύλος, αμαυρώνουν ευκταία την ανθική τελειότητα.
Υπέρπυκνα μαύρα φρούτα του δάσους και γλυκά Ινδικά μπαχάρια κάθε λογής.
Υποψία χώματος, βολβών και ρέβας.
Ατόφιο, ολοστρόγγυλο σκορ γιά την μύτη.
Τα πράγματα περιπλέκονται στον ουρανίσκο. Στέλνει κάθε καθωσπρεπισμό στα τσακίδια.
Το ορυκτό παρεισφρέει με κότσια και γινάτι στον ζωικό πυρήνα με τα πυκνά μαύρα φρούτα.
Πολύ καλή οξύτητα και γλυκές, ζωηρές, λασπώδεις τανίνες φιγουράρουν αμέριστα, μη καταφέρνοντας να κλέψουν την εντύπωση του απόλυτα ξηρού.
Ένα βήμα πριν το σημαντικά γεμάτο στον όγκο, πούδρα κακάο λειαίνει κι άλλο την βελούδινη, πλέουσα στα μαύρα ορυκτά αίσθηση.
Αξιομνημόνευτα μακρά επίγευση, με bitter ορυκτά στοιχεία, μπαχάρια και κουβερτούρα.
Πολύ νέο ακόμα και με πολύ καλό δρόμο μπροστά του προς την πλήρη σχηματοποίηση.
Βουβαλίσιο rib eye και βουβαλίσια σουτζουκάκια, γιά να αντιστοιχίσουν με την έντονη μυρωδιά τους τον παιχνιδιάρικο χαρακτήρα του. Βοδινή ουρά με πουρέ σελινόριζας, ”βρωμερά” κίτρινα σκληρά τυριά.
