Ο λόγος του εντολέα.
Η άλαλη ομιλία των άθετων.
Από την μικρή στάση στην πλαγιά.
Από την άδολη ψυχή των προφυλλοξηρικών κούτσουρων.
Από την καρδιά του τρίτονου, ξύλινου χωροχρόνου που το πνεύμα παίρνει ζωή.
Και η διαταγή δεν έχει βία, δεν έχει εξαναγακσμό, δεν εκφέρεται με επιτακτικότητα.
Οι Μονάμπελες στείβουν τον μαργαϊκό ασβεστόλιθο με την αβρότητα της γηραιάς σοφίας, και του παίρνουν το άπαν γιά να γεννήσουν το λεχούδι που θα τις περάσει στην αιώνια ζωή.
ΠΓΕ Πλαγιές Αίνου, Κεχριώνας Κεφαλονιάς, Επτάνησα
Μαυροδάφνη
Βαθύ ρουμπινί.
Back to basics στην σπουδαία μύτη, μετά την εκλεπτυσμένη έκφραση της μεταγενέστερης σοδειάς του ’19. Σαγηνεύει με παιχνιδιάρικο ζωϊκο και δερματικό ανάβλυσμα να εγκαθίσταται στον μπαχαράτο, ανθικό πυρήνα που συγκροτείται από δαμάσκηνα και μαυροκόκκινα κεράσια, έχοντας βυσινένια υποψία και με τις γήϊνες και ορυκτές νότες να δείχνουν να χρειάζονται χρόνο ξεκλειδώματος.
Ρουστίκ αυτοαναφορική ηδονή στο στόμα, που διαχέει το λαγνικό, ζωϊκό, βοτανικό και ανθικό, μπαχαράτο φρούτο, με σοκολατένιες αναγνώσεις. Η ενεργειακή εσωτερική οξύτητα ισομερίζει τον δαμασκηνένιο πλούτο με βυσινένια και κερασένια υποβολή, ίσως γέρνοντας το ζύγι λίγο περισσότερο προς το κόκκινο, με το αδιάκοπο σε πρόσληψη ορυκτό, να δίνει σήμανση του τόπου. Στην τρυφηλή σάρκα του γεμάτου ουρανίσκου, επιπροστίθεται το μεγάλο μέγεθος αλλά και πλήθος των σοκολατένιων τανινών που έχουν φινιριστεί αρτιστικά, γιά να επεκτείνουν την ευχαρίστηση.
Μακρά, μπαχαράτη και σοκολατένια επίγευση, πρωτίστως ορυκτή, επιμερίζοντας τα βοτανικά και ζωϊκά προτάγματα της ποικιλίας νοικοκυρεμένα.
Κοκκινιστή μανέστρα με βοδινή ουρά, γκλασαρισμένα μοσχαρίσια μάγουλα στην γάστρα με gnocchi, κεδροκούκουτσα, σπόρους γλυκάνισου και δαφνόφυλλα, οσμηρά κίτρινα σκληρά τυριά, βουβαλίσια γάστρα με πάπρικα και πιπεριές Φλωρίνης, βουβαλίσια καρδιά στην σχάρα, βοδινό διάφραγμα στα κάρβουνα.
