Είναι πηγαίο, αβίαστο.
Δεν καθοδηγείται από καμία τάση, κανένα trend.
Οι εσωτερικές του διαδρομές του υποδεικνύουν τον κώδικα.
Οι ανεπιτήδευτες οινοποιήσεις του Ευρυβιάδη Σκλάβου, προφανώς είναι η απευθείας μετάγγιση της προσωπικότητας του στην φιάλη.
Δεν μοιάζουν με τίποτα άλλο στον Ελλαδικό χώρο, την ώρα που οι άλλοι δύο νησιώτες που οινοποιούν με παρόμοιο ιδιοσυγκρασιακά τρόπο, έχουν το δικό τους, προσωπικό στίγμα.
Είναι απόλυτη ανάγκη να υπάρχουν τέτοιοι άνθρωποι στον χώρο του κρασιού, καθώς τραβάνε την άμαξα μέσα από δικά τους σοκάκια, από ιδιαίτερες ατραπούς, όχι γιά να ξεχωρίσουν από τον συρμό, ούτε γιά να γράψουν οινική ιστορία.
Απλά γιατί έτσι..
ΠΓΕ Πλαγιές Αίνου, Κεχριώνας, Κεφαλονιά
Μοσχατέλα, Βοστυλίδι
Ανοιχτό χρυσαφί.
Ευχάριστα ιδιόρρυθμη μύτη. Τα αρώματα του Μοσχάτου, δεν σκιάζουν τον ανεπαίσθητο οξειδοαναγωγικό αντιπερισπασμό, σε έναν αρμονικό χορό.
Άνθη, λιβάνι, ξύσματα και καρποί εσπεριδοειδών, σμίγουν με οσμές ορυκτότητας, βρεγμένης πέτρας, μαζί με κολοκύθα, κυδώνι και ώριμα πυρηνόκαρπα.
Η σχεδόν έκρυθμα υψηλή οξύτητα στον ουρανίσκο δεν αποσπά την εστίαση στην αίσθηση του γεμάτου όγκου.
Πυκνό, με ευχάριστη συνέχεια της περιπλοκής των αρωματικών του Μοσχάτου, με την πολύ περισσότερα έντονη διάχυση του ορυκτού, ασβεστολιθικού στοιχείου, που τείνει να επικρατήσει.
Αρκετά φαινολικό, συνιστά πιθανή κρυοεκχύλιση ή γενικότερη σύμπραξη με τα στέμφυλα.
Επίγευση μακρά, αρκετά φαινολική και αδιάσπαστα ορυκτή.
Πολύ ενδιαφέρον πάντρεμα, δύο αντιδιαμετρικά αντίθετων ως προς τα χαρακτηριστικά τους ποικιλιών.
Οίνος φαγητού. Έξοχο με το θαλασσινό στοιχείο.
Μπαρμπούνια σαβόρο, αχνιστά μύδια με σκόρδο, μάραθο, ξύσμα λεμονιού και μαϊντανό.
Αν προχωρήσετε και σε αρωματικό λευκό κρέας και αντίστοιχο γουρουνάκι, θα προχωρήσει και αυτό.
