Πολύφερνο, μεγάλων υποσχέσεων αλλά και δυνατοτήτων, το Μαυροτράγανο έχει απασχολήσει κατά καιρούς μέρος του εγχώριου, αλλά και διεθνούς τύπου.
Το φέρεσθαι, το φαίνεσθαι, αλλά και το είναι του σταφυλιού, έχει γίνει αντικείμενο μελέτης, μιας και μόνο εικασίες γιά τα εγγενή χαρακτηριστκά του έχουν διατυπωθεί, αφού τα ελάχιστα χρόνια που έχει οινοποιηθεί συστηματικά δεν επιτρέπουν βεβαιότητες και ασφαλείς κρίσεις.
Σαν γενικότητα, ο ιδιαίτερα μπαχαρώδης και και ορυκτός χαρακτήρας με τις ατίθασες τανίνες, είναι κάτι που φαίνεται να προκρίνεται σαν κανόνας, στην γενέτειρά του τουλάχιστον.
Το 2008 υπήρξε σύμφωνα με όλες τις ενδείξεις, η επιφανής χρονιά γιά τον αμπελώνα των 8 εκταρίων που δημιούργησε στις αρχές του 2000 ο Πάρις Σιγάλας.
Οφείλω να παρακάμψω ό,τι έχει να κάνει με παραφιλολογία, φήμες και μουρμούρα γιά το αδιάβλητο και το αυτουσίως γνήσιο ποικιλιακά της οινοποίησης και να καταγράψω αυτό που αντιλαμβάνομαι, χωρίς να σταθώ πουθενά αλλού.
Άλλωστε, στην χώρα της φαιδράς πορτοκαλέας, δεν είναι άγνωστο το να εύχεσαι να πεθάνει η κατσίκα του γείτονα.
Τοπικός Οίνος Κυκλάδων, Οία, Σαντορίνη
Μαυροτράγανο
Βαθύ ρουμπινί στο χρώμα.
Θεσπέσια, απίθανα πολύπλοκη, ηδονιστική μύτη.
Σπασμένα πετρώματα οψιδιανού και βασάλτη, άσφαλτος, μελάσα, δέρμα, μαύρα μούρα, πιπέρι και γλυκά μπαχαρικά.
Μεγάλη συμπύκνωση στον ουρανίσκο, αρραγές, τανίνες με δυνατή κράση, ζόρικες αλλά όχι εχθρικές, οξύτητα φίνα.
Τα μπαχάρια της ποικιλίας συναντούν αυτά του βαρελιού που το κοίμησε γιά 18 μήνες.
Cassis, blueberries, με ορυκτό, σοκολάτα, καφέ, συντάσσουν έναν δυναμικό πυρήνα, συγκεντρωμένο και συμπαγή, που βγάζει μιά εντεινόμενα αισθητή μπαχαρώδη αύρα.
Το φρούτο δίνει μιά γλυκιά επίφαση υπολειπόμενων σακχάρων.
Επίγευση πολύ καλή, με τις τανίνες να κάνουν πιό επιβλητική, στεγνή παρουσία, στο ορυκτό, μπαχαρώδες τέλος.
Μαγειρευτά κατσαρόλας με πλούσιες σάλτσες, γεμιστή παντσέτα φούρνου με μήλο, κυδώνι και δαμάσκηνο, λιπαρά σκληρά τυριά.
