Παραπαίδια στην συνείδηση.
Ο καιρός που τα ροζέ θα θεωρούνται ισότιμα με τα υπόλοιπα μέλη του σογιού, ίσως δεν έφτασε ακόμη στα Ελληνικά πράγματα.
Και αυτό πιθανόν να ισχύει γιά όλους του κρίκους της αλυσίδας, από τον παραγωγό, μέχρι τον καταναλωτή, με χτυπητές βέβαια εξαιρέσεις από παντού.
Και όσο τα ερυθρά και λευκά μέλη της οικογένειας απολαμβάνουν της περισσότερης προσοχής, μέριμνας και τιμών, τόσο τα ροζέ θα αισθάνονται παραμελημένα.
Οίνος Ροζέ Ξηρός, Σβορωνάτα Κεφαλονιάς, Επτάνησα
Αγιωργίτικο, Μαυροδάφνη
Ανοιχτό προς μέτριο σωμόν, με ροζ ανταύγειες.
Ασφαλώς ιδιαίτερη, πολυεπίπεδη μύτη που πρόσκειται στο αναγωγικό φάσμα με τον τρόπο των βρασμένων ζωμών δημητριακών, όπου στα ενδότερα απαντώνται ροζ άνθη, άγουρα κόκκινα φρούτα με ωραία τρυφερά νωπά γλυκά μπαχάρια και ένα άτονα βοτανικό πέρασμα.
Ήπιο, χωρίς ιδιαίτερη ένταση στον ουρανίσκο, πράγμα στο οποίο συντελεί και η ασθενική οξύτητα.
Πλην όμως αρκετά ντελικάτο, έως εύθραυστο, αντλώντας ευγενικά ανθικά και άγουρα κόκκινα φρούτα με φίνα γλυκά μπαχάρια. Βοτανικά στοιχεία στον περίγυρο όχι ιδιαίτερα αισθητά, ενώ απειροελάχιστη εσπεριδοειδής νύξη από γκρέηπφρουτ και σαγκουίνι αποσπά γιά λίγο την προσοχή στον μέτριο προς γεμάτο, αφράτα ζουμερό όγκο με τις ήπιες τανίνες.
Χαλαρό ορυκτό πεδίο στην οργανοληψία, έχει μιά ξηροκαρπάτη επίφαση που δεν επιβεβαιώνεται πλήρως, αλλά και έναν ανησυχητικό τόνο ξερών χόρτων, ίσα διαφαινόμενο.
Μέτρια επίγευση, μπαχαρένια και βοτανική με ορυκτά σημάδια, με ξηρούς καρπούς και τα ξερά χόρτα να δίνουν υπόθεση οξειδωτικής τρώσης.
Απαλό φαγητό.
Σπαγγέτι θαλασσινών με κόκκινη σάλτσα, ριζότο θαλασσινών, παέγια.
