Μονάς.
Η μία ζώνη.
Το ξέχωρο κομμάτι από την ολότητα.
Η σημειωμένη παρσέλα από το αμπελοτεμάχιο του Παπανικόλα, το ροζέ που χρωστούσε το Μούχταρο για να φιλήσει με το φιλί της Αφροδίτης.
ΠΓΕ Θήβα, Άσκρη Βοιωτίας, Στερεά Ελλάδα
Μούχταρο
Πολύ βαθύ ροζουλί, στα όρια του ανοιχτού ρουμπινί, κάποιες βαθιές χάλκινες και σομόν ανταύγειες εντός του.
Η λαχτάρα για την φράουλα στην μύτη, ένα συγκλονιστικό, απέραντο ηδονιστικό πεδίο. Ώριμη, σιρόπι, confit και μαρμελάδα της, ένα διηνεκές διατράνωμα τού πόσο ευτυχία μπορεί να δώσει μιά οσφρητική εμπειρία. Ίσως λίγο γλυκό του κουταλιού καρπουζάκι να κοντεύει, ίσως και λίγο -ζαχαρωμένα και τα δύο- σμέουρα και παπάγια, αλλά και πάλι δορυφορικά. Λουλούδια αρκετά, πορτοκαλόχρωμα, πλην όμως σε καραμελωμένη βερσιόν. Γλυκά μπαχάρια πάμπολλα, φυτικά δεν καθίσταται δυνατόν να διακριθεί κάτι μέσα στην γλυκιά, φανταστική και φαντασιακή γλύκα, καραμέλα και παστίλια σαγκουΐνι, marshmallow και μαλλί της γριάς, επιβεβαιώνουν πλήρως την τελευταία.
Φοβερό και τρομερό στο στόμα, σπαρταράνε όλα από δροσιά, γλύκα και παλμό, η νοστιμιά αυτού του κρασιού είναι το κάτι άλλο. Τα χυμώδη γλυκερολικά κύματα αντικαθιστούν το ελλιπέστατο 0,30 g/lt των σακχάρων, ενώ η αληθοφάνεια του φρούτου και των λεπτομερών οργανοληπτικών χαρακτηριστικών του είναι αφοπλιστική, τα γεύεσαι και τα τρως όλα, ένα προς ένα, με έναν ρεαλισμό στο γευστικό αρωματικό γίγνεσθαι που σοκάρει. Στον απαλά γεμάτο όγκο, η υψηλή, διεμβολιστική οξύτητα πιέζει κι άλλο να αναγνωριστούν με επίταση τα ερυθρωπά εσπεριδοειδή μέρη ανάμεσα στην φραουλένια και συν αυτώ ολότητα, τα καταφέρνει δε και με την επίμονη, τονισμένη παράσταση του ορυκτού που φρεσκάρει έτι περαιτέρω. Οι απαλές τανίνες δίνουν μιά ιδέα ελαφρού γραπώματος, αλλά το καταλυτικό καπάρωμα της τρυφής και λαγνείας του φρούτου τις παρασέρνει σαν να μην υπάρχουν.
Μακρά, απίθανη επίγευση, που εξάρει εκ νέου την ηδεία διαδρομή, μην αφήνοντάς την όμως να παρεκτραπεί, αφού τα οξέα και τα ορυκτά είναι εκεί για να την σουλουπώσουν, το ήπιο τανικό πέρασμα και πάλι περνάει στο ντούκου.
Είναι διαφορετικοί πλανήτες από το πρώτο One που δοκίμασα, ιδιαίτερα μακρινοί μεταξύ τους, αυτό είναι το πρωτόκολλο που πρέπει να ακολουθηθεί γι αυτό το καταπληκτικό ροζέ. Κι αν με χαλάνε όλα στην ετικέτα, το 1 έτσι όπως είναι γραμμένο, η γραμματοσειρά του Μούχταρου, ακόμα και το print που θυμίζει έθνικ χαλί, χαλάλι.
Παρόλο το Vinolok, δείχνει διάθεση να εξελιχθεί.
Εδώ είναι κάτι που πρέπει να προσέξουμε, και όλα θα πάνε καλά γαστρονομικά, καθότι η επίφαση γλύκας υφέρπει. Μιά παντζαροσαλάτα με γιαούρτι και μαγιονέζα, αν πλαισιώσει οποιαδήποτε μορφή πρωτεΐνης, είτε πουλερική είτε τετράποδη, θα δώσει φτερά. Η απαραίτητη πάστα πιπεριάς Φλωρίνης σε μιά κοκκινιστή σάλτσα, σε ένα χοιρινό πλευρό ή ένα μοσχαρίσιο ποντίκι, θα σώσει. Ψάρια πλακί, μαριναρισμένα φιλέτα γαύρου, τσιπούρας ή λαυρακιού με πολύχρωμες πιπεριές, ροζ πιπέρι και κόλιαντρο. Συκώτι με καραμελωμένα κρεμμύδια και κρέμα βαλσάμικο εσπεριδοειδών, αρνί με γλυκοπατάτα, στήθος κοτόπουλο με πουρέ καρότο.
