Πολλά Ποτάμια.
Πιότερο απ’τα ίσα του.
Περισσότερο λίπος, πιό πολλή πρωτεΐνη, γλυκερίνη, όξινο drive.
Οδεύοντας προς τα εξήντα τους χρόνια τα πρέμνα της κοιλάδας, τούς πήραν πολλά οι άνθρωποι.
Όχι γιατί τα βρήκανε μπόσικα, αλλά γιατί είχαν να δώσουν.
ΠΓΕ Θήβα, Άσκρη Βοιωτίας, Στερεά Ελλάδα
Κοντούρα (Σαββατιανό)
Μέτριο λεμονί με πρασινωπή ανταύγεια.
Ωραιότατη στάση στην μύτη, με το λίπος να εκφράζεται με κρέμες εσπεριδοειδών και πουρέ νεκταρινιού, δίνοντας παράλληλα και μιά ψευδεπίφαση γλύκας. Πληθωρικά βουτυρένια ανθάκια γαρδένιας, με το πικάντικο μπαχαρένιο και πιπεράτο περιβάλλον που εμπεριέχει και πρασινοκίτρινα ξύσματα εσπεριδοειδών, να κρατάει χαμηλά την βοτανική αίσθηση, ίσως όχι γιά πολύ, ενώ ανερχόμενη διαφαίνεται και η ορυκτή νύξη.
Καιριότητα παντού στο ήπια γεμάτο, λιπαρό στόμα, αφού σάκχαρα και κυρίως γλυκερόλη δίνουν γλύκα και πληρότητα γιά να αντισταθμίσουν τον ζωηρό όξινο τόνο, με το ιδιαίτερα καλοδεχούμενο σπρώξιμο των οξέων προς τα πάνω, να δίνει ενέργεια που έρχεται και κάθεται ασορτί με την ορυκτή αναβίβαση. Πολύ νόστιμο, με συμπύκνωση και θέληση, εκφραστικά γλαφυρό γλυκό φρούτο που δικαιώνει την οσφρητική πρόσληψη μέχρι κεραίας. Με τα μπαχάρια του, τα πιπέρια του και τα όλα του, έχει το βουτυράτο ανθικό πλανιάρισμα να βρίσκει το βοτανικό σημείο με πιό ισχυρή εκπροσώπηση.
Πολύ ωραία, στρωτά φαινολική, ορυκτή και λεμονάτα κρεμώδης επίγευση, γλυκιά, αρκούντως πιπεράτη και μπαχαρένια, το βοτανικό θέμα δείχνει να παίρνει τα πάνω του. Το θειώδες τσιμπάει ελαφρώς.
Γιουβαρλάκια, σαρμαδάκια με σάλτσα αυγολέμονο και λαχανοντολμάδες με ίδια σάλτσα. Λιπαρά ψάρια στα κάρβουνα, ριζότο με θαλασσινά, μασκαρπόνε, ρόκα και ξύσμα λεμονιού, λευκό κρέας με απαλές βουτυρένιες και λεμονάτες σάλτσες, κρεμώδη ζυμαρικά.
